اصل بيست و دوم - همسانى در زندگى ( لزوم رساندن مال به فقير تا زندگى نانخوران خود را به ديگران برساند ( فقير و غنى ، زندگيى يكسان ) ) :
اين موضوع چيزى است كه تعاليم اسلامى مسلمانان را به تحقّق بخشى به آن فراخوانده است ، از جمله در احاديث مربوط به « زكات » و چگونگى و اندازهء بهره مند شدن زكات پذير از زكات . و شايد كلام امام صادق « ع » را فراموش نكرده باشيد كه به ابو بصير فرمود :
«
. . . و ما أخذ من الزّكاة فضّه على عياله ، حتّى يلحقهم بالنّاس « 1 » . . .
( 1 ) آنچه از زكات مىگيرد ، بايد هزينهء عيال خود كند تا زندگى آنان را به حدّ مردم ديگر برساند » . اين حديث را - به صورت كامل - در فصل بيست و هفتم از باب دوازدهم ، « 2 » نقل كرديم . نيز احاديث ديگرى در بارهء اين هدف مهم در آنجا آمده است ، به آنها مراجعه شود .
آگاهى
پس از آنكه در پى مطالعات و ملاحظات خود در « تعاليم قرآنى و حديثى » ، به اين نتيجه رسيديم كه اسلام مردمان را به پذيرفتن « اصل مساوات » ، و تلاش براى برقرار كردن سطح معيشتى « مساوى » يا « متقارب » ( نزديك به يك ديگر ) ، در همهء اجتماع فرا مىخواند ، و به پذيرش اين اصل و اجراى آن وامىدارد ، بعد از همهء اينها ، به سخن فقيه بازانديش و عالم متفكَّر شهيد ، سيّد محمّد باقر صدر ، آگاهى يافتيم و بهتر آن ديديم كه گفتهء وى را در اينجا براى اطَّلاع خوانندگان نقل كنيم . شهيد صدر - كه جايگاهش در ميان شهيدان بلندتر باد - چنين مىگويد :
« نصوص ( احاديث صريح ) زكات صراحت دارد بر اينكه زكات تنها براى رفع نيازمنديهاى ضرورى فقير نيست ، بلكه بايد آن اندازه مال به او داده شود تا خود را به حدّ مردمان ديگر در سطح معيشت برساند ، يعنى لازم است سطح معيشتى براى او فراهم شود كه او را به تراز زندگى
هامش
« 1 » . « وسائل » 6 / 159 ، حديث « 27 » ، در همين فصل .
« 2 » . ( جلد ششم ) .