بعض ما جرى للعلامة في مجلس خدابنده
كتاب مجالس المؤمنين في ترجمة العلامة قدس اللّه سره : ( وآن لطائف كلماتي كه جناب شيخ را در جواب سيد موصلي واقع شده آنست كه روزي در مجلس سلطان محمد خدابنده مناظره مخالفان اشتغال نمود ، بعد از اتمام مطلب خود برسم شكرگزارى خطبه مشتمله بر حمد الهى وصلوات حضرت رسالة بناهى وآل ولاية جاهي أداء كرد چه در مذهب إماميه جائز است صلوات بر آل بر سبيل انفراد فرستاد ، سيد مذكور جون در أدله شيخ دخل نتوانست نمود مناسب چنان ديد كه در منع جواز توجيه صلوات بر آل مناقشه بيش آرد شايد در آنجا كاري تواند ساخت لا جرم با شيخ كفت كه : دليل دارى بر جواز توجيه صلوات بر غير أنبياء ؟ شيخ در جواب گفت كه : دليل آية كريمه است ( الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ ) ان ناسيد از غاية عناد واضاعه حقوق آباء وأجداد كفت علي بن أبي طالب وأولاد أو را چه مصيبت رسيده ؟ جناب شيخ مصائب مشهورة أهل بيت را به ظهور وا گذاشته انفعال أو فرمود : كه را مصيبت از اين بدتر باشد مانند تو فرزندى ايشان را بهم رسيده كه تفضيل بعض از منافقان بريشان مىدهى ورجحان كروهي از جهان وايشان مينمائى حاضرون از قوت بديهية جناب شيخ تعجب نموده برنا سيد مذكور خنديدند ، وبعض فضلاء شعراء كه در آن مجلس حاظر بودند اين بيت را در شأن آن ناسيد نظم كردى :