[ مقدّمهء مؤلف ]
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم و به ثقتى إنّه الملك الكريم « 1 »
اى آنكه درون سينه دلخواه تويى * مذكور دلم به گاه و بىگاه تويى
بر تخت وجود چون تويى مالك ملك * شاهان همه چاكر و شهنشاه تويى
تعالى شأنه « 2 » ، سلطانى كه از طريقهء بندهنوازى به وصف
تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ
، ممتاز است و عظم شأنه ، پادشاهى كه در عين بىنيازى و بىانبازى « 3 » به مرحمت و عنايت
تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ
، مذكور لسان اعزاز است .
عرصهء ملك « 4 » كرم و ولايت لطف بىنهايتش را حدّ و كران ناپديد است و حريم اشفاق و مكرمت « 5 » بىغايتش آرامگاه سلاطين و عبيد است . سرير رفيع سلطانىاش را به نقوش مواهب پربها و رسوم عطاياى « 6 » بىانتها نگاشته و پايهء متعالى « 7 » مراحم رحمانىاش در آشكار و نهان نزد « 8 » مجلاى اعيان عيان « 9 » هرگز به منقصت زوال نكاسته ، و
هامش
( 1 ) . م : - و به ثقتى انه الملك الكريم .
( 2 ) . م : سلطانه .
( 3 ) . م : - بىانبازى .
( 4 ) . م : - ملك .
( 5 ) . م : - مكرمت .
( 6 ) . م : - عطاياى .
( 7 ) . م : معالى .
( 8 ) . م : بر .
( 9 ) . م : - عيان .