شكل تحريرى عدّهاى از مفردات و اصطلاحات يكى است و در صورت مضبوط نبودن از حيث نقطه موجب اشتباه و گمراهى بسيار است .
مانند نوره - بوره ؛ زيبق - زنبق ؛ سياهدانه - شاهدانه ؛ صناعت - صباغت ؛ بنگ - سك . . .
چون نسخهء اساس خطّ مؤلّفى از آخر قرن هفتم هجرى است ( كه شهرتى دارد ) مناسب دانسته شد كه رسم الخطّش تا آنجا كه مخلّ و مانع قراءت سهل نيست حفظ شود ، و لذا تصرّفات مصحّح در چاپ به جدا ساختن كلمات از يكديگر ؛ پ و چ و ژ را با سه نقطه و گ را با دو سركش چاپ كردن ، منحصر شد .
چون مؤلّف در فصلبندى كتاب روشى خاصّ دارد توضيح اين نكته لازم است كه هرجا به شمارهبندى فصول مىپردازد از فصل دوم شماره گذارى مىكند ، مانند آنچه در صفحهء 14 و 21 ديده مىشود .
تصرّفى ديگر كه از طرف چاپكننده در متن روا ديده شد رعايت شمارهگذارى مرتّب در ابواب كتاب است كه به علّت الحاقات مكرّر و بعدى مؤلّف نظم و ترتيبى نداشت ، مانند صفحهء 134 ببعد .
فهارس
چون اين كتاب از لحاظ احتوا بر اصطلاحات و لغات و تركيبات ادبى و فنى و علمى و صنعتى و طبّى متنى پرمايه و درخور اهميّت است فهارس متعدد از آن ترتيب داده شد كه مراجعهكنندگان به آسانى بر كمّ و كيف آن از نظر لغوى اطلاع حاصل كنند .
مآخذ و منابع
در تصحيح مفردات و مصطلحات كتاب مراجعى چند وسيلهء استفاده قرار گرفت كه اهمّ آنها كتابهاى لغت ( مقدّمة الادب ، لغت فرس ، صحاح الفرس ، مجمع الفرس ،