1 - * ( وَيا قَوْمِ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه مالًا ، إِنْ أَجرِيَ إِلَّا عَلَى الله ، وَما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا ، إِنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ ، وَلكِنِّي أَراكُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ ) * ، « 1 » اى مردم ، من براى اين كار ( دعوت به دين الهى ) ، مالى از شما نمىطلبم ، مزد مرا تنها خدا مىدهد ، و من كسانى ( از محرومان ) را كه ايمان آوردهاند طرد نمىكنم ، آنان به حضور پروردگار خويش خواهند رفت ، ليكن مىبينم كه شما مردمى نادانيد ، 2 - * ( وَما أَنَا بِطارِدِ الْمُؤْمِنِينَ ، إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ ) * ، « 2 » من مؤمنان ( تهيدست ) را از خود طرد نمىكنم ، من تنها بيم دهنده اى روشنگرم ،
حديث
، احاديثى كه در آغاز فصل گذشت ، اين موضوع را نيز - به طريق اولى - مىرسانيد ، يعنى انگيزش عالمان و حاكمان دينى به نزديك شدن به مستضعفان و نشست و برخاست با ايشان . احاديث ديگرى نيز هست كه در اينجا دو تا از آنها را نقل مىكنيم :
1 - جاء في « الحديث القدسيّ » في خطاب الله تعالى لموسى الكليم « ع » : « إذا رأيت نفسك تحبّ المساكين و تبغض الجبّارين ، فذلك آية رضاي » . « 3 »
هامش
« 1 » « سورهء هود » ( 11 ) : 29 .
« 2 » « سورهء شعرا » ( 26 ) : 114 - 115 .
« 3 » « سفينة البحار » 1 / 524 .