المرتك ، و القونيا ، و الزّيبق ، و النّحاس ، و الرّصاص ، و الفضّة ، و الذّهب ، و الزّبرجد ، و الياقوت ، و الزّمرّد ، و ضروب الحجارة ؛ و كذلك ما يخرج منها من القار ، و الموميا ، و الكبريت ، و النّفط ، و غير ذلك ممّا يستعمله النّاس في مآربهم ، فهل يخفى على ذي عقل أنّ هذه كلَّها ذخائر ذخرت للإنسان في هذه الأرض ليستخرجها فيستعملها عند الحاجة إليها . . . « 1 »
امام صادق « ع » : اى مفضّل ! در بارهء اين معادن و گوهرهاى گوناگونى كه از آنها استخراج مىشود بينديش ، همچون گچ ، و آهك ، و سنگ گچ ، و انواع زرنيخ ، و مردار سنگ ، و قلع ( لحيم ) ، و جيوه ، و مس ، و سرب ، و نقره ، و طلا ، و زبرجد ، و ياقوت ، و زمرّد ، و انواع سنگها ؛ و همچون قير و موميا و گوگرد و نفت و جز اينها كه از زمين به دست مىآيد و مردمان آنها را براى رفع نيازمنديهاى خويش به كار مىبرند ؛ اكنون آيا مىشود بر كسى اين امر پوشيده بماند كه اينها همه گنجينه هايى است براى انسان كه در اين زمين ذخيره شده است ، تا در هنگام حاجت آنها را از دل زمين بيرون آورد و به كار خويش دارد . ، نيز در اين باره رجوع كنيد به فصل بيست و سوّم از اين باب « 2 » ، بند « أ » ، و فصل دوّم و فصل سوّم ، از باب دوازدهم . « 3 » بنگريد ! اين احاديث و تعاليم صادقى درخشان ما را به فهم امورى موفّق
هامش
« 1 » « بحار » 3 / 128 .
« 2 » ( در همين جلد )
« 3 » ( جلد پنجم ) .