( 2 ) - تنظيم برنامه هايى تربيتى و عملى ، در جهت شناساندن « اسراف » و موارد آن و مبارزهء آموزنده با آن ، در مراحل مختلف درسى ، تا نسلهاى نوجوان و جوان بر شالودهء پرهيز از اسراف و مصرفى گرى و حذف آن از زندگى پرورش يابد .
( 3 ) - مراقبت كامل و قاطع در همهء دواير و مؤسسات ادارى ، به - صورتى كه در آنها هيچ گونه اسرافكارى در هزينه ها و افزارها و لوازم و مصالح ، در مراسم اجرايى و جشنها و مهمانيها و مسافرتها و نظاير آنها صورت نگيرد ، و در ادارهء كوچك و بزرگ امور مسلمانان زيانى به آنان نرسد .
( 4 ) - نظارت قاطع و دقيق بر توليد ، تا توليدكنندگان به هيچ وجه نتوانند از لحاظ كمّى و كيفى توليد را ، براى مقاصد سودجويانهء خويش كه مضربه حال اجتماع است ، مورد سوء استفاده قرار دهند .
( 5 ) - مراقبت قطعى بر امور مربوط به واردات و صادرات .
تتميم ( 1 ) اسراف در اموال عمومى
در فصل دوم ، از اين باب « 1 » ، در اين باره حديثى آورديم ، در جاهايى ديگر نيز آيات و احاديثى آمده است كه اين موضوع را از بحث مستقل بىنياز مىسازد . هنگامى كه اسراف ، در اموال فردى و مال شخصى جايز نباشد ، و آن گونه از آن نهى شده باشد ، چگونه در اموال عمومى - كه همه گروه مردم در آن اموال شريكند - جايز باشد ؟ در اينجا - بمناسبت فصل اسراف و مبارزه با آن - منشورى عظيم را كه امام على بن ابى طالب « ع » ، براى كارگزاران حكومت اسلامى صادر كرده است مىآوريم . اين حديث چكادوار كه ستيغ حق و عدل را نشان مىدهد ، و
هامش
« 1 » ( جلد سوّم )