گر شود پر شاخ همچون خارپشت شير خواهد گاو را ناچار كشت .
مولوى .
گر شود ذرات عالم حيلهپيچ با قضاى آسمان هيچند هيچ .
مولوى .
گر صبر كنى ز غوره حلوا سازى .
رجوع به : آن ميوه كه از صبر برآمد . . . ، شود .
گر طمع دارى مديح از من همى از مديح من چرائى گنگ و لال .
ناصر خسرو .
گر عاقلى چو گردى مجروح پشت دشمن مرهم منه به دو نيز هرگز مگر ز زوبين .
ناصر خسرو .
رجوع به : آزاده را ميازار . . . ، شود .
گر عبادت بمردم آزاريست زان عبادت خداى بيزار است .
قاآنى .
گر عشق حرم باشد سهل است بيابانها .
رجوع به : سفر داز نباشد . . . ، شود .
گر عقابى مگير عادت جغد ور پلنگى مگير خوى گراز .
مسعود سعد .
گر عيب من ز خويشتن آمد همه از خويشتن به پيش كه افغان كنم .
ناصر خسرو .
گر غم مرگ را به سنگ سياه بنويسند از او برآيد آه .
مكتبى .
گرفتم آنكه نيازارم اندرون كسى حسود را چكنم كو ز خود برنج در است
( . . . بمير تا برهى اى حسود كاين رنجيست * كه از مشقت آن جز بمرگ نتوان رست . )
سعدى .
نظير : يشفيك من الحاسد انه يغتم عند سرورك . رجوع به : اگر حسود نباشد . . . ، شود .
گرفتمت كه رسيدى بدانچه ميطلبى گرفتمت كه شدى آنچنانكه مىبائى .
نه هرچه يافت كمال از پيش بود نقصان * نه هرچه داد ستد باز چرخ مينائى .
منوچهرى .
رجوع به : اذا تم امر . . . ، شود .
گرفتم كه خود تيز چشمى چو زرقا ز نجدت عيان تا به نجران نمايد نه درد رمد ديدهاى تا زمانى كه چشمت از آن درد گريان نمايد .
مرحوم اديب .
گرفتم همچو خور عالم بگيرى كسوف مرگ را آخر اسيرى .
كاتبى .
گرفتن برد از رخ مرد آب سيهروى شد تا گرفت آفتاب .
سعدى .
گرفتن خوبى دارد پسدادن بدى .
نظير : الاخذ سريط و القضاء ضريط . الاكل سلجان و القضاء ليان . القرض مقراض المحبه .
گرفتن ره دشمن اندر گريز مفرماى و خون زبونان مريز .
اسدى .