چو مرگ آمد و كار رفتن ببود * نه دانش نمايد نه پرهيز سود .
اسدى .
رجوع به : از مرگ خود چاره . . . ، شود .
چو مرهم مىنسازى نيش كمزن * ( سنان جور بر دلريش كمزن . . . )
ناصر خسرو .
رجوع به : چو نتوانى علاج . . . ، شود .
چو مست خفت ببالينش بر تو اى هشيار * مزن گزافه بانگشت خويش پنگانرا .
ناصر خسرو . رجوع به : سرود ياد مستان دادن ، شود .
چو ملك كر شود و نشنود نداى ملك * دو چيز خواهد دينار سرخ و تيغ كبود .
منجيك ترمدى . رجوع به : عروس ملك . . . ، شود .
چو ممكن گرد امكان برفشاند * بجز واجب دگر چيزى نداند .
شبسترى .
اين شعر ميان عرفا و صوفيه چون مثلى سائر و روان است .
چو من باشم مرا دلدار كم نيست * ( نخواهى مر مرا با تو ستم نيست . . . )
ويس و رامين . رجوع به : اكبر ندهد . . . ، شود .
چو من پادشاه تن خويش گشتم * اگر چند لشگر ندارم اميرم .
ناصر خسرو .
رجوع به : نفس خود را بكش . . . ، شود .
چو من خلوتنشين باشم تو مخمور * ز تهمت راى مردم كى شود دور .
نظامى .
نظير : اتقوا من مواضع التهم .
چو من دست خويش از طمع پاك شستم * فزونى از اين و از آن چون پذيرم .
ناصر خسرو . رجوع به : طمع آرد . . . ، شود .
چو من زين ولايت گشادم كمر * تو خواه افسر از من ستان خواه سر .
نظامى .
چو مه بهاله نشيند دليل بارانست .
چو مهتر سرآيد سخن سخته به * ز گفتار بدكام پردخته به .
فردوسى .
چو مهتر شدى كار هشيار كن * ندانى تو داننده را يار كن .
فردوسى .
رجوع به : امرهم شورى . . . ، شود .
چو مهر آيد خرد در دل نماند * ( خرد باشد كه خوب و زشت داند . . . ،
ويس و رامين .
چو مه گرفت به دو بيشتر كنند نگاه * ( كنون نگاه كنم سوى مه كه مه بگرفت . . . )
فرخى .
چو ميدان فراخ است گوئى بزن . * ( فراغ دلت هست و نيروى تن . . . )
سعدى .
چو ميوه سير خوردى شاخه مشكن * ( چو باران رفت بارانى ميفكن . . . )
سعدى .
رجوع به : چوبه گشتى . . . ، شود .
چون آتش برخيزد تيزى نكند خار * ( امسال كه جنبش كند آن خسرو چالاك
روى همه گيتى كند از خارجيان پاك * تا روى بجنبش نه نهند ابر شغبناك
صافى نشود رهگذر