( و ليكن من ترا زان برگزيدم * كجا از زيركان ايدون شنيدم . . . )
ويس و رامين .
چو حلوا خام باشد علت آرد . * ( ز كار خام كس سودى ندارد . . . )
جامى .
چو خر در گل افتد كسى نيكتر * نكو شد به زور از خداوند خر .
اسدى .
رجوع به : مادر را دل سوزد . . . ، شود .
چو خردى بزرگ آورد دست برد * به از صد بزرگان كه شان كار خرد .
اسدى .
چو خرسند باشى تن آسان شوى * چو آز آورى زان هراسان شوى .
فردوسى .
رجوع به : طمع آرد . . . ، شود .
چو خرسند گشتى بداد خداى * توانگر شدى يكدل و پاكراى
( . . . كه آزاد دارى تنت را ز رنج * تن مرد بىآز بهتر كه گنج . )
فردوسى .
چو خرمن برگرفتى گاو مفروش * ( . . . كه دون همت كند نعمت فراموش . )
سعدى .
رجوع به : چو به گشتى . . . ، شود .
چو خس را درافكنده در ديده كس * ز خود بايدش گريه كردن نه خس .
( مكن جز نژاده بشغل ارجمند * كه تا در نيايد بدولت گزند . . . )
امير خسرو .
چو خسرو ببيداد كارد درخت * بگردد از او پادشاهى و بخت .
فردوسى .
رجوع به : اسكندر رومى را . . . ، شود .
خر خسرو شدى بندگى را بكوش . * ( چه گفت آن سخنگوى با ترس و هوش . . . )
فردوسى .
چو خشم آرى مشو چون آتش تيز * كز آتش بخردان را هست پرهيز .
ناصر خسرو
چو خواجه بيغما دهد خانه را * چه چاره ز تاراج بيگانه را .
امير خسرو .
چو خواجه عنين باشد چه لذت از عذراش . * ( هزار معنى عذرا بگفت بنده و ليك . . . )
سنائى .
چو خواهد بد درخت راست بالا * چو بر رويد شود ز آغاز پيدا .
ويس و رامين .
رجوع به : سالى كه نكوست . . . ، شود .
چو خواهد بدن مرگ فرجام كار * چه در بزم مردن چه در كارزار .
اسدى .
چو خواهد بود بر شاخ اندكى بار * بنوروز آن بود بر شاخ ديدار .
ويس و رامين .
رجوع به : سالى كه نكوست . . . ، شود .
چو خواهد بود روز برف و باران * پديد آيد نشان از بامدادان .
ويس و رامين .
رجوع به : سالى كه نكوست . . . ، شود .
چو خواهد بود سال بد بكيهان * پديد آيد ز خشكى در زمستان .
ويس و رامين .
رجوع به : سالى كه نكوست . . . ، شود .
چو خواهد بودنيها بىگمان بود * ندارد خوردن تيمار و غم سود .
ناصر خسرو .
رجوع به : اذا جاء القضاء . . . شود .