قرآن كريم در زمينهء كيفرهاى الهى مىگويد :
وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
؛ « 1 »
هركس مرتكب كار بد شود ، جز به مانند آن كيفر داده نمىشود و ستمى بر آنها نخواهد شد .
در آيهء ديگر مىفرمايد :
ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِما كَفَرُوا وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْكَفُورَ
؛ « 2 »
اين كيفر را بهسبب كفرانشان به آنها داديم و آيا جز كفرانكننده ، كسى را كيفر مىدهيم ؟
در آيهء ديگرى پس از بيان مجازات دنيوى قوم عاد و ثمود و فرعون مىفرمايد :
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذابٍ * إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصادِ
؛ « 3 »
پروردگارت تازيانهء عذاب را بر آنها فروريخت . يقينا پروردگارت در كمينگاه ستمكاران است .
امير المؤمنين عليه السّلام دربارهء آيهء فوق فرمود :
إنّ معناه أنّ ربّك قادر أن يجزي أهل المعاصي جزاءهم ؛ « 4 »
معنايش اين است كه پروردگار تو قادر است كه اهل گناه را كيفر دهد .
شيخ الرئيس به اين اشكال دو پاسخ داده است :
پاسخ اوّل :
او مىگويد :
و أمّا الّذي يكون على جهة أخرى من مبدإ له من خارج فحديث آخر ؛
هامش
( 1 ) . انعام ( 6 ) آيهء 16 .
( 2 ) . سبأ ( 34 ) آيهء 17 .
( 3 ) . فجر ( 89 ) آيههاى 13 و 14 .
( 4 ) . مجمع البيان ، ذيل آيهء 14 سورهء فجر .