پاژگونه ( 1 ) اى اسير اين جهان * نام خود كردى امير اين جهان
فارغ از عالم گدايى راندن * بهتر از صد پادشاهى راندن ( 2 )
قال الامام الصادق - عليه الصلاة و السلام - : « الغنى موجود في القناعة ، فمن طلبها في كثرة المال لم يجد » .
سعدى :
فزون ز توشه شكر پاره بار خر باشد * برون ز گوشهء بهشت برين سقر ( 3 ) باشد
هر آنكه توشهء روزىّ و گوشهاى دارد * براستى ملك ملك بحر و بر باشد
زياده گر ز كلاه سرت به دست افتد * به خاك پاى قناعت كه دردسر باشد
و عن أبى هريرة عن النبىّ - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - قال : « شرف المؤمن صلاته باللّيل ، و عزهّ استغنائه عمّا في أيدى النّاس . » ( 4 )
سه تاه نان اگر از گندم است يا از جو * دو تا جامه اگر كهنه است يا خود نو
چهارگوشهء ديوار خود به خاطر جمع * كه كس نگويد از اين جاى خيز و آنجا رو
هزار بار نكوتر به نزد اهل خرد * ز فرّ مملكت كيقباد و كيخسرو ( 5 )
و من كلامه - عليه السلام - : ( 6 ) « ما أحسن تواضع الأغنياء للفقراء طلبا لما عند اللّه و أحسن منه تيه الفقراء على الأغنياء اتّكالا على اللّه . » حافظ :
خشت زير سر و بر طارم ( 7 ) هفت اختر پاى * دست همّت نگر و منصب صاحب جاهى
هامش
( 1 ) پاژگونه : واژگونه
( 2 ) دا : دو بيت شعر اخير محذوف
( 3 ) سقر : دوزخ
( 4 ) « شرف المؤمن صلاته بالليل ، و عزهّ كفّ الأذى عن الناس » بحار الأنوار ، ج 75 ، ص 52
( 5 ) دا : از عبارت ( و عن ابى هريرة عن النبي . . . ) تا همين عبارت محذوف ، فرّ : شأن و شوكت ، كيقباد : اولين پادشاه از سلسلهء كيان ، كيخسرو : پادشاه سوم از سلسلهء كيان ملقّب به همايون
( 6 ) نهج البلاغه ، حكمت 406
( 7 ) طارم : گنبد ، طاق خانه ، خرگاه