تخصّص دسترس داشته باشند ( و از مدارس اختصاصى و امتيازات آنها برخوردار گردند ) ، در حالى كه فرزندان بخشى ديگر از مردم وسايل تحصيلات ابتدايى نداشته باشند ! اگر چنين است ، پس كو و كجاست آن قسط و عدلى كه پيامبران آمدند تا جامعه ها از آن سرشار گردند ؟
دين اسلام نيامده است تا در « جوامع اسلامى » كسانى « 1 » خون ديگران را بمكند ، و هماره در لذّتها و امكانات رفاهى گوناگون غرق باشند ، و اموال غصبشدهء توده ها را ، در گوشه و كنار جهان - در ساحلهاى زيبا و ييلاقهاى سرسبز - خرج كنند ، و پسران و دخترانشان با اموالى كه پدران ( زير پوششهايى به ظاهر درست و فريبناك ) به دست آوردهاند ، در دريايى از نعمت و رفاه و آسايش غوطه خورند « 2 » ، در حالى كه جهان - حتّى سرزمينهاى اسلامى - پر باشد از توده هايى خاكنشين كه در زير فشارهاى هلاككنندهء تنگدستى و نادارى خرد گشتهاند ! اگر چنين است ، پس كو و كجاست آن قسط و عدلى كه پيامبران آمدند تا جامعه ها از آن سرشار گردند ؟
اسلام - چنان كه گفتهاند - « دين نوگرايى ، اقدام ، سازندگى ، ابتكار ، قدرت ، امنيّت ، صلح ، محبّت ، برادرى و همگانى شدن همه چيز است » ؛ و دينى اين چنين ، به هيچ روى نمىتواند - بنا بر ذات خود و احكام خود - با آن گونه برنامه ها و روشهاى جهنّمى
هامش
« 1 » به تعبير پيامبر اكرم « ص » : « اشرار امّت » ؛ براى شناخت آنان ، احاديث صريح نبوى را كه در فصل 8 ، از باب 11 آمده است بنگريد ( همين جلد ) .
« 2 » در اينجا خوب است ياد كنيم كه اين گونه هزينه گذاريهاى اترافى و خرجهاى مسرفانه و بدور از تعهّدهاى اسلامى و انسانى و اخلاقى مردمى ، و تصرّف در امكانات ، و تصاحب قهرى حقوق ديگران ، و بهره ورى از نعمتها و رفاهها ، اختصاص به ثروتمندان و توانگران درجهء اوّل ندارد ، بلكه كسان بسيار ديگرى ( در پاره اى از اصناف گوناگون مردم ) هستند ، كه در حدّ امكانات خود مىتوانند كمتر خرج كنند ، و هزينه ها را در موارد مختلف سبكتر گيرند ، و در زندگى و خانه و همهء لوازم آن و لباس و سفر و مهمانى ، به شكل ساده ترى - اگر چه نسبى - بسنده كنند ، و همواره به فكر خود و نزديكان خود نباشند ، و پاره اى هزينه هاى گوناگون و وسائل رفاهى و حتى امكانات مسافرتى ، و پرخرجى در مهمانيها و عروسيها و سفرها را باز نهند ، و اين مقدار را در اختيار ديگران و محرومان قرار دهند