را مىخورد ، و بزرگ دنيا كوچك آن را » . و اين همان مصيبت و فاجعه اى است كه امام سجّاد ، زين العابدين « ع » ، با اين سخن بيداركننده و انقلابى خود به آن اشاره كرده است : « أيّها المؤمنون ! مصيبتكم الطَّواغيت من أهل الرّغبة في الدّنيا ( 1 ) فاجعه در زندگى شما همين طاغوتهاى متمايل به دنيا هستند . . . » .
4 - سقوط بزرگ و پيشگيرى از آن
: و چون جامعه به اين سقوط دچار گردد ، ديگر براى امّت مسلمان نمىتوان اميد خير و پيشرفت داشت ، زيرا در چنين اوضاعى بركات خداوند بر ايشان نازل نخواهد گشت ، و در زمين و آسمان يار و ياورى نخواهند داشت ، چنان كه پيامبر اكرم « ص » مىفرمايد : « لا تزال أمّتي بخير ، ما أمروا بالمعروف ، و نهوا عن المنكر ، و تعاونوا على البرّ ، فإذا لم يفعلوا ذلك نزعت منهم البركات ، و سلَّط بعضهم على بعض ، و لم يكن لهم ناصر في الأرض و لا في السّماء « 1 » تا زمانى كه امّت من امر به معروف و نهى از منكر كنند ، و در كار نيك به يارى يك ديگر برخيزند ، بر خير و سلامتند ؛ و چون چنين نكنند ، بركات از ايشان گرفته مىشود ، و بعضى از آنان بر بعضى ديگر مسلَّط خواهند شد ، و ديگر ياورى در زمين و آسمان نخواهند داشت » . پس بر مردم واجب است كه هر گاه نيرومندان ايشان بر ديگران ستم كنند ، در برابر ظالم به شورش و ايستادگى برخيزند و با ستمگران مبارزه كنند . و بر حكومت اسلامى واجب است كه در كنار ستمديدگان بايستد و در اين مبارزهء مقدّس ياور ايشان باشد ، و انواع و اشكال طاغوتهاى اجتماعى را سركوب كند .
چيز ديگرى كه اسلام از آن نهى كرده است ، بيگارى گرفتن و خوار داشتن افراد مسلمان است ، از راه تحميل سلطه بر آنان ، اين كار جايز نيست حتى براى حاكمان مسلمان ، تا چه رسد به اغنيا و توانگران ، چنان كه در نامه هاى امام علىّ بن ابى طالب « ع » به كارگزاران وى چنين آمده است : « لا تسخروا المسلمين فتذلَّوهم « 2 » از مسلمانان بيگارى
هامش
« 1 » « وسائل » 11 / 398 .
« 2 » « بحار » 103 / 172 .