مىپردازند ، و اموال خود را در راه حق صرف مىكنند ، نه ، زيرا سنگينى قيام در راه حفظ حق و نگاهبانى دين ، در مراحل جدّى آن ، پيوسته بر دوش ناتوانان و مستضعفان بوده است و چنين هم خواهد بود . و همين اصل عملى است كه پيامبران و مبلَّغان دين خدا همگى بر آن اعتماد كردهاند و آن را مورد اهتمام قرار دادهاند . « 1 » 16 * ( كَلَّا إِنَّ الإِنْسانَ لَيَطْغى ، أَنْ رَآه اسْتَغْنى ، ) * « 2 » خير ، انسان طغيان مىكند ، همين كه خويش را بىنياز بيند ، 17 * ( . . . وَنَذَرُهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ، ) * « 3 » . . . آنان را وامىگذاريم تا در طغيان خويش سرگردان باشند ، 18 * ( وَذَرْنِي وَالْمُكَذِّبِينَ أُولِي النَّعْمَةِ ، وَمَهِّلْهُمْ قَلِيلًا ، ) * « 4 » ( اى محمّد ) تكذيبكنندگان توانگر را به من واگذار ، و آنان را اندكى مهلت ده ( تا كيفر خويش ببينند ) ، ، از اين آيهء قرآنى چنان بر مىآيد كه تكذيبكنندگان پيامبران ، صاحبان نعمت و تيولداران و توانگران و متكاثرانند ، و خداى متعال براى دل دادن و نيرو بخشيدن به پيامبرش به او مىفرمايد : * ( « وَذَرْنِي وَالْمُكَذِّبِينَ أُولِي النَّعْمَةِ ) * كار تكذيبكنندگان برخوردار را به من
هامش
« 1 » نيز فصل 50 ، از اين باب ( جلد پنجم ) .
« 2 » « سورهء علق » ( 96 ) : 6 - 7 .
« 3 » « سورهء انعام » : 110 .
« 4 » « سورهء مزّمّل » ( 73 ) : 11 .