10 * ( فَخَسَفْنا بِه وَبِدارِه الأَرْضَ ، فَما كانَ لَه مِنْ فِئَةٍ يَنْصُرُونَه مِنْ دُونِ الله ، وَما كانَ مِنَ المُنْتَصِرِينَ ، ) * « 1 » او ( قارون ) و سرايش را به زمين فرو برديم ، و او را گروهى نبود كه - در برابر ( عذاب ) خدا - به ياريش برخيزند ، و خود نيز نتوانست يارىگر خويش گردد ، ، اين آيه ما را به اين امور رهنمونى مىكند :
( 1 ) - مال فراوان قارون او را از عذاب و هلاك نجات نبخشيد ، و خدا او و خانه و همهء ذخيره ها و مالهايش را به درون زمين فرو برد .
( 2 ) - ثروتمندان بريده از مردم و دور از همنشينى با مردم ، در برابر بلاها و مصيبتها ياورى ندارند ، و چون با بلاهاى سخت روبرو شوند ، گروهى را نمىيابند كه به يارى ايشان برخيزند ، و سرانجام كار ايشان تنهايى است و بىكسى و جدا ماندن از ديگران و محروم شدن از دوستى و پشتيبانى مردم .
( 3 ) - اگر خدا بخواهد ثروتمندان را هلاك كند ، نمىتوانند عذاب و نابودى را از خود دور كنند ، زيرا خدا بر هر چه بخواهد تواناست ، و چون چيزى را اراده كند ، به آن مىفرمايد : « باش ، پس مىباشد » .
( 4 ) - واجب است انقلابهاى بر حق و كامياب ، همان گونه كه در برابر طاغوتهاى سياسى مىايستند ، در برابر طاغوتهاى اقتصادى نيز بايستند ؛ زيرا پيامبر خدا موسى « ع » تا زمانى كه نتوانست دو طاغوت - مالى و سياسى « 2 » - را از ميدان بيرون كند ، انقلاب ويرانكننده و سازندهء او پيروز نگشت ، پس همان گونه كه مشكل نخستين را از سر راه قوم خويش برداشت ، مشكل دوم را نيز برداشت . و از بركت دو انقلاب وى ، فرعون
هامش
« 1 » « سورهء قصص » ( 28 ) : 81 .
« 2 » همچنين است « طاغوت فرهنگى » ، كه در « قرآن كريم » با نام « هامان » ذكر شده است ، و به آن نيز اشاره مىكنيم .