حكم المنيّة في البريّة جار * ما هذه الدّنيا بدار قرار ،
527
حمامة جرعى حومة الجندل اسجعى * فأنت بمرأى من سعاد و مسمع ،
603
حملوها يوم السقيفة أوزا * را تخف الجبال و هي ثقال ،
3 / 1049
خاك من و تست كه باد بهار * مىبردش سوى يمين و شمال ،
9 / 1067
خجسته رهنمونى ذو فنونى * كه در هر فن بود چون مرد يك فن ،
934
خديو شرق بر تخت حمل بگرفت چون مسكن * چمن شد منبت لاله ، دمن شد مربع سوسن ،
829
خذفت فضول العيش حتى رددتها * إلى دون ما يرضى به المتعفّف ،
2 / 786
خذ من تراثك ما استطعت فإنّما * شركاؤك الأيّام و الوارث ،
7 / 411
« خروج امام لا محالة قائم * يقوم على اسم اللّه بالبركات » ،
393
خزز الحواجب خاضعى أعناقهم * نظر الذليل إلى العزيز القاهر ،
513
خطب كما شاء الإله جليل * ذهلت لديه بصائر و عقول ،
11 / 925
خليفة المفيد بويعلى جلس * مجلسه للعلم مات في تجس
( 463 ) ، 728
خليفة ربّ العالمين و ظلّه * على ساكن الغبراء من كلّ ديار ،
5 / 808
خورشيد كمال است نبىّ ، ماه ولىّ * اسلام محمد است ، و ايمان على عليه السّلام ،
2 / 152
خويش نه بشناس اى فرو شده در تن * تن بهل اين غفلت دراز پراكن ،
829
دانى كه چرا ميانه اين كلمات * شد حرف على در صلوات از ادوات ،
2 / 554
دخل الدنيا أناس قبلنا * رحلوا عنها و خلّوها لنا ،
2 / 820
در عالم تن چه ماندهاى بىمايه * پايى بردار و بگذار از نه پايه ،
2 / 686
در كعبهء ( قل تعالوا ) از مام كه زاد * از بازوى باب حطّه ، خيبر كه گشاد ،
2 / 678
در مرحلهء على نه چون است ، نه چند * در خانهء حق ، زاده به جانش سوگند ،
2 / 678
دع الحبّ يصفى بالأذى من حبيبه * فكل الأذى ممّن يحبّ سرور ،
2 / 797
دمشق دمشق فلا تأتها * و إن غرّك الجامع الجامع ،
992
دنيا چاهى است نزد دانا بىته * طول امل است ريسمان اين چه ،
2 / 392
دور از حريم كوى تو شرمنده ماندهام * شرمنده ماندهام كه چرا زنده ماندهام ،
1016
دوش چون دور شب تيره به پايان آمد * نوبت زمزمهء مرغ سحرخوان آمد ،
13 / 211
دهقان به باغ بهر كفن پنبه كاشته * مسكين پدر ز زادن فرزند شادمان ،
935
ديدى كه خون ناحق پروانه شمع را * چندان امان نداد كه شب را سحر كند ،
34
ذرّهاى درد به همان مايهء درمان بردن * به زكات حسنات است به ميزان بردن ،
12 / 982