در صفحات شمال افغانستان بود ، زمانى هم مسئوليت ولسوالى را به عهده داشت ، ولى با همهء اين موقعيتهاى اجتماعى ، زندگى سادهء طلبگى را فراموش نكرد و به آن افتخار مىكرد . زرق و برق دنيا اورا فريفتهء خودش نكرد و هرگز از تواضع و فروتنىاش كاسته نشد .
به گفتهء حجتالاسلام مروّج درّهصوفى كه از دوستان و هم دورههاى ايشان در نجف هستند ، وى با همهء كمبودها و نيازها ، شهريهء خود را بين طلاب نيازمند و بدون شهريه قسمت مىكرد . وقتى به ايشان گفته شده بود ؛ شما خودت نياز مند شهريه هستى ، چرا شهريه ات را به طلبههاى ديگر مىدهى ؟ فرموده بود : « شايد آنها از من نيازمندتر باشند » .
استاد مرتضوى نه تنها از محرّمات و مكروهات به شدت دورى مىكردند ، كه از شبهات نيز اجتناب داشتند .
وى هيچگاه براى شهرت تلاش نكرد ، هرگز ديده و شنيده نشد كه آن مرحوم از خود تعريف كرده باشد ، بلكه به تعريف و تمجيد ديگران نيز راضى نبود . وى مقيد به خواندن زيارت عاشورا و نماز شب بود كه در سخت ترين شرايط ، نماز شب و زيارت عاشوراى ايشان ترك نمىشد . هميشه دايم الذكر بود و به خواندن و تلاوت قرآن اهتمام خاصى داشت ، مخصوصاً بعد از نماز صبح ، نه تنها خود بلكه اهل خانه را هم به اين كار امر مىكرد . در مباحثات و گفتگوها اغلب به آيات قرآن استناد مىنمود .
به حق ، استاد مرتضوى در علم و تقوى ، اخلاص و بندگى ، زهد و پارسايى ، تلاش و كوشش ، قاطعيت در اجراى حدود و دستورات الهى ، كوتاه نيامدن در مقابل عناصر پليد ، عشق خدمت به مردم ، تربيت شاگردان علوم دينى ، كم نظير بود ، اين موارد همگى نمايانگر شكوه و عظمت اين استاد گرانقدر است .
آثار
مرحوم استاد مرتضوى علاوه بر تدريس و كارهاى اجرايى ، تأليفات ارزشمندى
سى و پنج عالم ( از عالمان تأثيرگذار افغانستان در سده اخير ) ( فارسى ) — صفحة 289
مساهمون: سيد محمد عارف موسوى نژاد
ص٢٨٩