از برافتادن شاهنشاهى ساسانيان به دست تازيان آغاز گشته ، هنوز هم از ميان نرفته است . اما روزگارى دراز زبان عربى ، زبان دين و دانش و ادب ودولت بود ، تا برافتادن خلافت اسلامى بغداد اين وضع تغيير پذيرفت ، هر چند يكسره از ميان نرفت . براى نماياندن چگونگى نفوذ ورواج زبان تازى درميان ايرانيان ، اين مدت را به سه دوران تقسيم كرده ايم . 1 - از برافتادن شاهنشاهى ساسانيان بدست تازيان مسلمان ( 21 ه ) تا آغاز فرمانرواييهاى مستقل در ايران ( 259 ه ) . اين دوران را هم به دو دوره تقسيم كرده ايم : دوره يكم - روزگار خلفاى راشدين وامويان شام ( 21 ه - 132 ه ) دوره دوم - از آغاز خلافت عباسيان تا آغاز نخستين شهريارى مستقل ايرانيان ( 123 ه - 259 ه ) 2 - دوران حكومتهاى مستقل ايرانى ، ازآغاز فرمانروايى صفّاريان ( 259 ه ) تا آغاز دوران سلجوقيان ( 431 ه ) . 3 - از برپاشدن فرمانروايى سلجوقيان ( 431 ه ) تا برافتادن خلافت بغداد ( 656 ه ) و اندكى پس از آن . از آنجا كه اين تقسيم برحسب دگرگونيهاى سياسى ايران مى باشد ، با توجه به موضوع اين رساله ، مانند هر كتابى ديگر كه درباره تاريخ ادب و فرهنگ و وضع اجتماعى ملّتى نوشته شود ، نه دقيق است و نه كامل ؛ دقيق نيست زيرا دوره هاى تاريخ ادب ايران ( كه موضوع اين رساله بخشى از آن است ) با دوره هاى سياسى كه با آغاز فرمانروايى سلسله هاى پادشاهان آغاز مى گردد و با پايان يافتن روزگار ايشان پايان مى يابد ، مطابقت كامل ندارد . علاوه بر اين در هر يك از اين دورانها ، بويژه در دورانهاى نخستين ودومين ، وضع زبان و فرهنگ ايرانيان ، چه در ايران و ديگر سرزمينهاى اسلامى ، همه جا يكسان نبوده ، بلكه در هر جا وضعى خاص داشته است . لذا كوشيده ايم كه به هنگام بحث درباره رواج زبان تازى در ميان ايرانيان در هر دوران ، چگونگى آن را در دربار و قلمرو هر يك از سلسله هاى شهرياران ايرانى ، در هر يك از سرزمينهاى ايران يا بيرون از آن جدا گانه بررسى كنيم .
كليد واژه ها : ادبيات عربى ، ايران ، فرهنگ و تمدن ، زبان و خط .
66 . الاغتراب عند بلند الحيدرى
خديجه زيورى صفر
استاد راهنما : جعفر دلشاد
استاد مشاور : نصرالله شاملى
دانشكده زبان هاى خارجى ، دانشگاه اصفهان ، 1389 ؛ كارشناسى ارشد
چكيده : اغتراب و جلاى وطن پيشينه اى به قدمت آفرينش انسان دارد . همزمان با شكل گيرى جوامع اوليه ، بحرانهايى نيز شكل گرفت كه به نحوى منجر به جلاى وطن شد . اصولًا قوم عرب و به ويژه فرهيختگان و روشنفكران از اغتراب رنج مى برند ، و در برابر آن واكنش هاى مختلفى نشان مى دهند ، از جمله : كناره گيرى از واقعيت زندگى ، تسليم در برابر نظام حاكم و يا جذب شدن در سازمانها و تشكيلات آن ، و يا سركشى و نافرمانى و يا جلاى وطن . اين پژوهش ضمن ارائه نمونه هايى از اغتراب در شعر در دوره هاى زمانى مختلف ، به بررسى اغتراب ، انواع و علل آن در شعر بلند الحيدرى مى پردازد .
67 . الامام البخارى و فقه اهل العراق
حسين غيب غلامى
حوزه علميه قم ؛ سطح 4
چكيده : ندارد .