فصل هفتم پيوستگى فلسفهء اعتقادى ( الهى ) به فلسفهء سياسى
قرآن
1 - * ( هُنالِكَ الْوَلايَةُ لِلَّه الْحَقِّ ، هُوَ خَيْرٌ ثَواباً وَخَيْرٌ عُقْباً ) * « 1 »
در آنجا ( كه مردمان به هم برآيند ) ، ولايت و قدرت ، مخصوص خدا است كه حق است ، او نيك پاداش مىدهد ، و عاقبت طاعت او از هر عاقبت ديگر بهتر است 2 - * ( النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ) * . . « 2 »
پيامبر ، به مؤمنان ( و تصرف در امور آنان ) از خودشان نزديكتر و سزاوارتر است . . . 3 - * ( إِنَّما وَلِيُّكُمُ الله ، وَرَسُولُه ، وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَهُمْ راكِعُونَ ) * « 3 »
ولىّ شما خدا است و فرستادهء خدا و كسانى كه ايمان آوردهاند و نماز را برپا مىدارند و در حال ركوع زكات مىدهند
هامش
« 1 » سورهء كهف ( 18 ) : 44 .
« 2 » سورهء احزاب ( 33 ) : 6 .
« 3 » سورهء مائده ( 5 ) : 55 .