است : « آنچه بر سر فقيران و بينوايان مىآيد از ظلم آنان است » « 1 »
، و چنان كه امام حسن عسكرى « ع » گفته است : « آنانند كه زاد و معيشت فقيران و بينوايان را مىدزدند » « 2 »
؛ بايد با اين دسته مبارزه كنند ، و « در برابر پرخورى ظالم و گرسنگى كشيدن مظلوم » « 3 »
، آرام ننشينند ، تا حق بندگان محرومشدهء خدا را بگيرند ، و بقاى دين خدا را - كه بر دوش محرومان و خون فرزندان آنان بر پاى ايستاده است - تضمين كنند .
آرى ، غرض اصلى از اين همه سخن و عرضه و تأكيد ، برپايى دين خدا و نجات انسان محروم و سرگردان است ، به ويژه در عصر « غيبت » كه بشريّت به طور كلى يتيم است . و معلوم است كه اصول عمدهء دين خدا ، در عقيده ، توحيد است ؛ و در تربيت و سياست ، ولايت ( امامت حقه ) ؛ و در عمل فردى ، نماز ؛ و در عمل اجتماعى ( و جامعه سازى ) ، عدالت ؛ و ديگر عقايد و اعمال تابع اين اصول است :
1 - توحيد ، 2 - ولايت ، 3 - نماز ، 4 - عدالت ، پس بايد هدف اصلى اين باشد : ساختن جامعه اى خداپرست ، حق باور ، نمازگزار ، و عدالتگستر . . و لا حول و لا قوّة إلَّا با لله العليّ العظيم .
هامش
« 1 » تفسير « برهان » 2 / 135 .
« 2 » « مستدرك الوسائل » 2 / 322 .
« 3 » « نهج البلاغه » / 52 .