و پرهيزكاريرا زاد آخرت و ذخيرهء عقبى سازد ، و تزودوا فان خير الزاد التقوى ، و مثمر « 1 » سعادت عظمى و مفتح « 2 » كرامت كبرى شناسد ، ان اكرمكم عند الله اتقيكم .
و ميفرماييم تا خوف و خشيت ايزدى و تقوى « 3 » از متابعت شهوات نفسانى و اجتناب از ارتكاب هفوات انسانى لازم و واجب شمرد ، و دست تهمت « 4 » از ايثار نعمت اين جهانى كه آثار آن بس زود ناپديد شود كشيده دارد ، فاما من طغى و آثر الحيوة الدنيا فان الجحيم هى المأوى و اما من خاف مقام ربه و نهى النفس عن الهوى فان الجنة هى المأوى ، چه حقيقت عاقليت « 5 » آنست كه پيش از آنكه آسيب تقدير آسمانى به او « 6 » رسد از فريب زخارف اين جهانى بيرون آيد ، و امروز چون دسترس « 7 » حاصل است و عمر پاى بر جاى فردارا كه يوم لا ينفع مال و لا بنون « 8 » سرمايهء مدّخر گرداند ، و نقدى ( از اعمال ذخيرهء آنجهانى را « 9 » ) دربن كيسهء افعال نهد ، و ما تقدموا لأنفسكم من خير تجدوه عند الله .
و مىفرماييم تا با رعايا كه وصاياى ايزدى در شان ايشان صادر است و قضاياى عقلى بمحافظت جانب ايشان ( امر وارد « 10 » ) طريق معدلت سپرد ، و ضعفا را كه جز شفقت صاحب امر دستاويزى نباشد و به چشم « 11 » مرحمت بديشان « 12 » نگرد ، و همگنانرا از فوارض « 13 » اذيت و عوارض بليت مصون و محروس دارد و جناب خويشرا بوفود « 14 » ارباب حاجات ( معمور و مأنوس « 15 » ) ، و عدل و انصاف را شعار روزگار و طليعهء اعمال و پيرايهء عاجل و سرمآيه اجل سازد ، و بر موجب و اما ما ينفع الناس فيمكث فى الأرض موجب دوام دولت و نظام مملكت شمرد ، و يقين داند كه چهرهء جانفزاى مراد جز بحسن استمالت عدل « 16 » جمال ننمايد ، و زلف دلرباى مقصود جز بلطف مقالت « 17 » انصاف بدست نيايد ، طراوت پادشاهى در جمال دلگشاى انصاف بسته است
هامش
( 1 ) و متم .
( 2 ) ظ ، و منتج .
( 3 ) و توقى .
( 4 ) نهمت .
( 5 ) عاقل .
( 6 ) به دو .
( 7 ) ديت و ارش .
( 8 ) ضا ، الا من اتى اللّه بقلب سليم .
( 9 ) كه از اعمال خيزد ( ظ ، خير ) ذخيرهء آن جهان را .
( 10 ) وارد امر .
( 11 ) به چشم .
( 12 ) سا .
( 13 ) قوارض .
( 14 ) بوفور .
( 15 ) مأمور و مأنوس دارد .
( 16 ) عهده .
( 17 ) ضا ، استمالت .