دعوتها و توصيههاى برخى از بزرگان ، مبنى بر هجرت به شهر قم را نيز نپذيرفت . تا اينكه پس از ده سال اقامت در خواجه ده ، با اصرار علماى بزرگ شهرستان ميانه وارد اين شهر شد .
اين فقيه بزرگوار علاوه بر اقامهء نماز جماعت در مسجد « حاج على اكبر » تبليغ و ارشاد مردم و رسيدگى به مشكلات آنان ، تدريس سطوح عالى حوزهء علميهء جعفريه را هم برعهده گرفت . حوزهء يكسالهء اين شهر با شروع درس آيتاللّه زنوزى نشاط و رونق بيشترى به خود گرفت ، و طلاب و مؤسس آن را اميدوار ساخت .
زهد ، تقوا و مقام والاى علمى اين مجتهد بزرگ بر كسى پوشيده نيست . از اهالى و علماى ميانه كسانى كه در آن روزها در مشهد و قم به محضر آيتاللّه ميلانى و مرعشى مشرف مىشدند ، مىدانند كه چگونه آن دو بزرگوار از علامه زنوزى سراغ مىگرفتند ، و افسوس مىخوردند كه چرا ايشان بايد با آن شخصيت علمى و معنوى اينچنين در محيطى كوچك گمنام بماند .
علامه زنوزى پس از سالها تلاش و خدمت به مردم سرانجام در سال 1394 ق به سن 87 سالگى دار فانى را وداع گفت ، و پيكر پاكش به شهر مقدس قم انتقال يافت ، و در قبرستان وادى السلام به خاك سپرده شد . اولاد ذكور نداشتهاند .
- منبع
1 - سيماى ميانه 213 .
شيخ لطفعلى محقق اردبيلى ( 1340 - 1419 ق )
حاج شيخ لطفعلى فرزند علامه شيخ جعفر و نوهء عبد اللّه قلعهجوقى اردبيلى ، معروف و ملقب به « محقق » ، از فضلاى معاصر بود .
وى در سال 1340 ق مطابق با اسفند / 1300 ش در اردبيل ديده به جهان گشود .
شيخ لطفعلى مقدمات و سطح را نزد پدر فاضل خود تحصيل كرد و چندى هم