اين عالم تلاشگر از آيتاللّه گلپايگانى و آيتاللّه شيخ لطفعلى زنوزى ( كه ساكن ميانه بود ) اجازهء روايى داشت .
سرانجام بامداد روز پنجشنبه 27 / صفر / 1416 ق مطابق با 5 / مرداد / 1374 ش در قم درگذشت . پيكرش در جوار على بن جعفر عليه السّلام مدفون شد .
منابع
1 - دانشنامهء قرآن و قرآنپژوهى 1 1095 .
2 - سيماى ميانه 234 .
3 - مقدمهء كتاب معاد از ديدگاه قرآن .
سيّد حسين رضوى همدانى « غبار » ( 1265 - 1322 ق )
سيد حسين رضوى ، متخلص به ( غبار ) فرزند سيد رضا و نوهء سيد صادق امام جمعهء همدان و از سادات كبابيان آن ديار است .
غبار ، در سال 1265 ق در محلهء ( كبابيان ) همدان قدم به عرصهء هستى نهاد ، و در شوال / 1322 ق در همدان چشم از جهان فروبست و جسدش را به قم منتقل كردند و در صحن حضرت معصومه عليها السّلام به خاك سپردند .
غبار ، علوم ادبى و عربى را در زادگاهش فراگرفت و با استعداد سرشار و هوش و ذكاوت فوقالعادهاى كه داشت ، در تحصيل دانش پيشرفت چشمگيرى از خود نشان داد ، و از استادان بنام شعر و ادب همدان به شمار رفت . و چندى در طريق عرفان قدم گذاشت و به سير و سلوك در اين رهگذر عمر صرف كرد ، و شعراى معاصر او عبارت بودند از : مظهر ، پروين ، تسليم ، جاويد ، كيوان و ديگران .
غبار ، شاعرى شيرين سخن و بر نظم شعر توانا و استاد بود ، و اشعارش از شور و جذبهء خاصى برخوردار و داراى صنعت سهل و ممتنع مىباشد .
از آثار او : ديوان اشعار غبار ، با اينكه بيش از هزار بيت نيست ، مكرر در مكرر در