و يك دختر از او باقى ماند .
منبع
1 - اطلاعاتى از فرزندش آقاى سيد ابو الفضل سديدى ، به تاريخ اوّل / بهمن / 1378 ش .
سيّد جواد قمى ( 1240 - 1303 ق )
حاج سيد جواد ( نام اصليش محمّد تقى است ) فرزند علامه سيد على رضا و نوهء سيد محمّد حسينى قمى ، از بزرگان و دانشمندان متقى قم بود .
تحصيلات عالى
پس از آموختن مقدمات در سن نوجوانى به اصفهان مهاجرت كرد ، و از محضر علامهء بزرگ سيد محمّد باقر شفتى معروف به « حجة الاسلام » ، و ظاهرا نزد شيخ محمّد تقى اصفهانى ( صاحب حاشيه ) نيز تلمذ كرد ، آنگاه به نجف اشرف مهاجرت نمود و مدت كمى از محضر آيتاللّه شيخ مرتضى انصارى استفاده و سپس به زادگاه خود مراجعت نمود .
در « المآثر و الآثار » آمده است : سيد جواد قمى ، مجتهدى مسلم و مروجى مبسوط اليد بود ، و در نهى از منكر و منع اهل فجور قلبى قوى داشت ، و در حفظ حدود شرعيه از هيچ نكته فرونمىگذاشت . مكرر به تهران آمد و صحبت شريفش ادراك شد . در فقه و اصول و رجال تصنيفات دارد .
از آثار او
1 - الدرة الباهرة فى أحكام العترة الطاهرة ، در دو جلد .
2 - مقاليد الأحكام در فقه - در شش جلد كه علامه ملا محمّد كزازى بر آن در سال 1269 ق تقريظى نوشته است .
3 - ينابيع الحكم در توحيد و نبوت .