آيتاللّه شيخ احمد فرزند حسين اهرى ، از دانشمندان بزرگ و فقيهان سترگ كه در تبريز اقامت داشت . وى در سال 1307 ق مطابق با 1268 ش در شهرستان اهر واقع در آذربايجان شرقى ديده به جهان گشود .
مقدمات علوم دينى و قسمتى از سطوح را در زادگاهش آموخت ، و در سال 1327 ق به تبريز رفت و باقى سطوح را نزد آيات : شيخ عبد الرحيم كليبرى ( پدر علامه حاج شيخ مهدى سراج انصارى ) ، سيد ابو الحسن انگجى و ميرزا على اكبر اهرى ( عموى خود - در كتاب قوانين الاصول ) به انجام رساند .
ايشان جهت ادامهء تحصيل در سال 1338 ق راهى مدينة العلم نجف اشرف گرديد ، و خارج فقه و اصول را از محضر آيات : شيخ الشريعهء اصفهانى ( به مدت يك سال ) ، شيخ على اصغر خطائى ( يا ختائى ) ، ميرزا محمّد حسين نائينى ، ميرزا على شيرازى ( فرزند آيتاللّه ميرزاى شيرازى ) ، شيخ ضياء الدّين عراقى ، شيخ محمّد حسين غروى اصفهانى ، و سيد ابو الحسن اصفهانى در خلال سالهاى متمادى بهرهمند گرديد و در ضمن خود در مقبرهء طباطبائى يزدى در صحن علوى به تدريس ساير كتب سطح اشتغال داشت .
اهرى در پى دعوت عدهاى از بزرگان در سال 1370 ق جهت زيارت مشاهد مشرفه به ايران مسافرت كرد و استقبال بسيار شايانى از او در قم به عمل آمد و در راه مراجعت به عتبات عاليات ايشان را در تبريز نگهداشتند و در رأس علماى وقت واقع گرديد . ابتدا به تدريس سطوح و بعدا به تدريس خارج و نيز اقامهء جماعت پرداخت .
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 305
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص٣٠٥