احكام و آداب حج ( فارسي ) — صفحة 42

مساهمون: السيد الگلپايگاني

ص٤٢

مسأله 90 - كسى كه حج بر أو مستقر شده است اگر تمكن از مباشرت در حج را نداشته باشد ، چه به خاطر كسالتى كه اميد به بهبودى آن ندارد ، ويا به خاطر زندانى بودن ويا پيرى وناتوانى وحرجى بودن اعمال حج براي أو ، نايب گرفتن براي انجام حج بر أو واجب است ، بلكه در باره كسى كه حج بر أو مستقر نشده است ، اگر از نظر مالي در مشكل نمىافتد نايب گرفتن مطابق احتياط است ، اگر چه اميد به زوال عذر هم وجود داشته باشد ، پس اگر عذر تا هنگام مرگ باقي ماند حج نايب مجزى از حج منوب عنه است ، واگر عذر بر طرف گرديد در صورتي كه قبلا اميد به زوال عذر نداشته است باز هم مجزى از منوب عنه است ، ولى اگر اميد به بهبودى وجود داشته بنابر احتياط پس از رفع عذر ، خود أو بايد حج بجا آورد ، وهم چنين است حكم كسى كه قادر بر رفع عذر بوده ، چه حج بر أو مستقر شده باشد يا نشده باشد ، واگر عذر أو وقتي بر طرف شود كه منوب عنه توانايى انجام اعمال حج را به طور كامل نداشته باشد حج نايب از طرف أو مجزى خواهد بود ، واگر توانايى انجام حج را دارد بايد خود أو حج را بجا آورد ، ورفع عذر كاشف از بطلان اجاره است ، واگر عذر منوب عنه پس از حركت نايب قبل از احرام مرتفع گردد اجاره باطل ، وحج مجزى نخواهد بود ، اگر چه منوب عنه در آن سال تمكن از مباشرت نسبت به انجام حج را نداشته باشد .