ظهورى تبريزى
از سخنوران اواخر سدهء دهم و اوايل سدهء يازدهم هجرى قمرى است به تاريخ 1010 در حال حيات بود و از فضلا و مستعدان وقت خود بشمار مىرفت . صادقى افشار او را ديده و به بىآزارى و ملايمت ستوده است . آقا بزرگ ، ظهورى ترشيزى و تبريزى را يكى دانسته ولى در آتشكدهء آذر و شمع انجمن از آن دو بطور جداگانه نام برده شده است .
نمونهيى از اشعار اوست :
هنوز اول عشق است پرعتاب مكن * بناى عشق مرا از ستم خراب مكن
چه رشك مىبرى اى دل به كشتگان غمش * تو هم به مقصد خود مىرسى شتاب مكن « 1 »
در جنگ خطى شماره 2793 متعلق به كتابخانهء مرحوم حاجى محمد نخجوانى اين رباعى به نام وى ثبت شده است :
يا فكر دل فگار مىبايد كرد * يا كشتنم اختيار مىبايد كرد
القصه از اين بيش ندارم طاقت * يك كار از اين دو كار مىبايد كرد
( مجمع الخواص ، ص 259 - آتشكدهء آذر ، ص 35 - شمع انجمن ، ص 288 - قاموس الاعلام ، ج 4 ، ص 3034 - دانشمندان آذربايجان ، ص 249 )
هامش
( 1 ) - عارف قزوينى گويد :رسيد هركه ز دزدى به مطلبى « عارف » * « تو هم به مطلب خود مىرسى شتاب مكن »« عشقى » گويد :« هنوز اول عشق است اضطراب مكن * تو هم به مطلب خود مىرسى شتاب مكن »