نسخهء كتابخانهء ملك در زمان حيات مؤلف نوشته شده و عارف خود در آن دست برده است .
از جمله در هامش صفحهيى كه در احوال حكيم محمد حسين گيلانى است نوشته كه : « مدتيست كه صحبت بىنفاق با ايشان اتفاق افتاده » .
در هامش صفحهء ديگر مقابل ترجمهء حكيم صفائى شوشترى متوفى 1074 به خط خود افزوده است كه : « بعد از مراجعت از مكّه و مقابله نمودن كتب حديث در خدمت سيد اجل سيد نور الدّين رحمه اللّه مدتى در شوشتر با هم بوديم » .
در هامش ترجمهء ميرزا رضى دانش مشهدى نوشته است كه : « مؤلف را با ايشان در مشهد مقدس على ساكنها الف الف التحية اتفاق صحبت افتاده » .
در مقابل نام ميرزا محمد جعفر عرفان شوشترى نوشته : « چون خطبهء جلد ثانى اين لطائف الخيال زادهء طبع وقاد اوست ، خود قوت در انشاء نثر بيان مىكند ، و نظمش اينست » .
در مقابل ترجمهء شاه قاسم انوار افزوده است كه : « مؤلف بسعادت زيارت تربتش در تربت مستسعد گشت » .
اين نسخه بدست مولانا صائب نيز افتاده و اشعار خود را تصحيح كرده و يك غزل : و چند بيت در هامش نوشته ، بيتى را نوشته از من نيست و بالاى بيتى ديگر نوشته است كه از طالب آملى است .
سال تأليف را در ذيل صائب و مير مرتضى امامى و باقراى عصار شيرازى 1076
هامش
بقيهء پاورقى از صفحهء قبل
شيخ مفيد شاه محمد بن محمد شيرازى شاگرد شيخ بهايى است ، و در 1076 ساخته و نزديك 26000 بيت است و مؤلف خلاصهء سرگذشت شاعران را از آن برداشت » ( ص 1846 ) و حال آنكه هيچ ارتباطى اين دو كتاب با هم ندارند ، آن تذكره است و اين سفينه ، آن جمعا از 358 شاعر شعر و شرح حال آورده ، و اين از 963 شاعر شعر بدون ترجمه با رعايت رديف و قافيه و به ترتيب حروف .