گر در جهان سفله مرا دستگاه نيست * از راستيم دان كه نه افزون نه كاستست
ص 120 س 1 : در چاپ اول و دوم چنين است :
سين يافت تاج سر چو كژى دارد و الف * بىدستگاه ماند ، ازيرا كه راستست
شين بجاى سين صوابست ، چه كژى او سه دندانهء اوست ، و تاج سر او سه نقطهء او .
ص 442 س 6 :
زير هر سرو اگر ثمر باشد * ديده كرد از كنار من ثمرش
در هر دو مصراع « شمر » بجاى « ثمر » صوابست .
ص 442 س 21 :
رعد و ابرست طبل زير گليم * چون بغريد موكب ظفرش
« رعد ابرست » صوابست با كسرهء دال .
ص 443 س 8 :
خسروا نيست دشمنت ، ور هست * چون ببينى ز نيست سان شمرش
صواب چنين است :
چون ببينى ز نيستان شمرش
ص 443 س 9 :
خون كه بر كين تو به جوش آيد * ايزد از خنجرت كند بدرش
مصراع دوم چنينست :
ايزدى خنجرت كند هدرش
ص 443 س 20 :
چنان نمايد اطراف لاجورد سپهر * چو سوده شنگرفى كه بر رخام كشند