چون رسنگر ز پس آمد همه رفتار مرا * به سفر مانم كو باز پس اندازد تير
از ابو شعيب صالح بن محمد هروى
اى عاشق مهجور ز كام دل خود دور * مىنال و همى غال كه معذورى معذور
در صفحهء 3 سطر 3 عبارت درهمريختهيى از چاپ اول تصحيح شده ولى يككلمهء اصيل كه آن را در ميان دو قلاب مىگذارم از قلم افتاده است :
« و زردرويان باغ كه از قوت باده رخسار [ ساده ] سرخ داشتند » .
ص 27 س 18 : مصراعى مشوش از يك رباعى كه تصحيح قياسى شده و چنين است :
« تو رفتهاى و من آمده بىتو بجان »
در عرفات با تقديم « آمده » بر « من » ثبت شده است :
« تو رفتهاى و آمده من بىتو بجان »
. ص 29 س 17 : درين بيت :
بنرگس ننگرى تا چون شكفتست * چو رومى جام بر سيمين طبق بر
« چو زرين جام » صوابست .
ص 31 س 11 :
« شش چيز در آن زلف تو دارد معدن »
در عرفات « مسكن » آمده است .
ص 38 س 14 :
« آن معشوق زهره رخ همىداشت اميد »
در چاپ دوم به « آن دلبر زهره رخ » تصحيح شده ، و به نظر بنده در اصل « آن مهوش زهره رخ » بوده كه به صورت « معشوق » تحريف و تغيير پيدا كرده است .
ص 119 س 24 :
« گر در ميان سفله مرا دستگاه نيست »
كه در چاپ اول بوده ، در چاپ دوم چنين تصحيح شده است :
« گر در ميان شغل مرا دستگاه نيست »
. شعر صحيح اينست :