* * *
چرخ فانوس خيال و عالمى حيران درو * مردمان چون صورت فانوس سرگردان درو
* * *
خفتگان خاك يكسر كشتهء تيغ تواند * هيچ دخلى نيست شمشير اجل را در ميان
* * *
بحرى است ضمير من كه گوهر دارد * تيغى است زبان من كه آذر دارد
صور قلمم نفخهء محشر دارد * مرغ ملكوتم سخنم پر دارد »
« ص 484 »
ترجمهء مؤلف
« خواجه نظام الدّين احمد پسر خواجه مقيم هروى است ، كه در زمرهء ملازمان فردوس مكانى ( - همايون پادشاه ) انتظام داشته در آخر عهد آن پادشاه به خدمت ديوانى بيوتات اختصاص يافت . پس از ارتحال فردوس مكانى به ميرزا عسكرى پيوسته ، هنگامى كه جنت آشيانى فتح گجرات نموده احمدآباد به ميرزا ارزانى داشت ، خواجه وزير ميرزا بود ، در هنگامهء چوسا كه شير خان سور غالب آمد ، و جنت آشيانى با چند سوار به آگره ايلغار فرمود ، خواجه يكى از آن سواران بود ، پس از آن در عهد عرش آشيانى بخدمات پادشاهى مفتخر و مباهى بود .
خواجه نظام الدّين احمد در راستى و درستى يگانهء وقت و در كاردانى و معامله - فهمى سرآمد اقران بود .