ديباچه است ، و ديگر ترجمهء صاحب اصلى كتاب ميرزا محمد على اصفهانى متخلص به بهار كه چنين نگاشته است :
« بهار گلشن فصاحت را بهار ، و انجمن بلاغت را چون عندليب و هزار ، بوستان دانش را سحاب ، و آسمان بنيش را آفتابست ، اسمش محمد على و اصلش از اصفهان ارم بنيان است ، اديب اريب و حرفتش تذهيب است ، الحق بتهذيب اخلاق شهير آفاق ، و بمراتب نظم و نثر طاق است . از به دو حال تاكنون كه خود را شناخته ، ساعتى از تحصيل فنون خويش را فارغ نساخته ، بمحاسن صفات آراسته ، و از رذايل پيراسته ، در فن نظم بهر بحر و وزن يگانه ، و برسوم هنر فسانه است . لطف طبعش خارج از قوهء تحرير ، و حسن كلامش بيرون از عهدهء تقرير ، در قصيدهسرايى فرد ، و الحال در اين زمان تالى استاد ابيوردست . اكثر اوقات با اكابر مصاحب و هركسى صحبتش را طالب است ، و اين قصايد و قطعات كه در مدحت سركار شوكت مدار آفتاب سپهر جود و دانش ، و اختر برج وجود و بينش ، هژبر بيشهء نبالت ، نهنگ درياى بسالت بندگان معتمد الدولة العلية العالية منوچهر خان گفته ، بشرح حال و بيان احوالش گواهست .
قصيده
على الصباح كه گرديد جرم مهر عيان * درآمد از درم آن ترك سيمتن خندان
. . . الخ »
نسخه :
تبريز ، كتابخانهء خصوصى دانشمند محترم آقاى حاج حسين آقا نخجوانى ، خط نستعليق بسيار زيبا ، كاغذ ترمهيى با جدولهاى شنجرف و طلا ، تعداد صفحات 662 .
* * * يادداشت مشخصات كتاب از روى مرقومهء مالك محترم نسخه دامت بركاته كه