افشار يزدى و انسى ذو القدر شيرازى و بعضى ديگر را از اويماقات و اتراك نوشته ، و حكيم صدر الدّين الهى شيرازى را كاشى دانسته ، و قاسم بيگ حالتى رازى را در ذيل تبريز آورده ، و اثير الدّين اومانى همدانى را جزو شعراى توابع آذربايجان ثبت كرده ، و عبد الواسع جبلى غرجستانى را گيلانى پنداشته ، و هاتفى خرجردى جامى و هلالى جغتايى استرآبادى و ميرهاشمى كرمانى را هروى نوشته ، و حكيم لامعى گرگانى و عبيد زاكانى قزوينى را در شمار شعراى خراسان آورده ، و در مقابل نام عبيد زاكانى بعدا افزوده است كه : « از مضافات قزوين است » . همچنين فرخى سيستانى را ترمذى نوشته و قطران تبريزى و غضايرى رازى را در عداد شعراى ماوراءالنهر آورده است .
غزنين را از توابع هندوستان گرفته و سيد مطهر شيرازى را در عداد شعراى هندوستان آورده و شيخ عبد السلام پيامى كرمانى را عاملى نوشته است « 1 » .
كاتب نسخه نيز به قدر وسع غلطكارى كرده و مؤلف بتصحيح آن نپرداخته است . از جمله آنكه غضايرى را غفارى نوشته و ابو الفرج را ابو الفتح و صبورى زرگر تبريزى هم نخست « صبرى » بوده و مولانا صايب تبريزى آن را قلم گرفته و « صبورى » نوشته است .
نمونهء تراجم
: الهام اصفهانى « مير سيد مرتضى سلّمه اللّه ، نونهال چمن جهانآراى مصطفوى و نوشكفتهء گلشن فرحافزاى مرتضوى ، مير سيد مرتضى خلف الصدق مير اسد اللّه است ، مشهور به سادات امامى سيدزادهء بلندهمت عالىفطرت ، بغايت لطيف الطبع خوشفكرست ،
هامش
( 1 ) - با اين همه سهلانگارى و غلطكارى آقاى دكتر نقوى دربارهء آن در ( ص 208 ) چنين اظهار نظر كرده است : « در هر حال اين تذكره . . . داراى ارزش و اهميت فراوان مىباشد و بايد آن را در رديف تذكرههايى مانند عرفات و ميخانه و خلاصة الاشعار . . . حساب كرد » .