يا رب ! چه چشمهايست محبّت كه من از آن * يك قطره آب خوردم و دريا گريستم
* * *
خيال بوسه مىسازد كبود آن لعل نازك را * چه بىرحمم ، به دندانش گزيدن آرزو دارم
* * *
خاكم غبار گشت و غبارم هوا گرفت * از دل نرفت گرد ملالى كه داشتم
* * *
اى قديمان قفس ! تازه به دام آمدهام * ناله در خانهء صيّاد كنم يا نكنم ؟
* * *
بر بيت ابروش چو نظر باز مىكنم * بر انتخاب خود چه قدر ناز مىكنم !
* * *
بر سر كوى كسى دوش ز پا افتادم * چشم بد دور كه بسيار بجا افتادم
* * *
ز جا چگونه من دردمند برخيزم * به زور ناله مگر چون سپند برخيزم
* * *
هر گل كه بعد مرگ برويد ز خاك من * باشد نمونهاى ز دل چاكچاك من
* * *
واقف ! مرا ز سايهء خود هم بود هراس * افتاده بسكه بخت سيه در قفاى من
* * *
تو اگرچه خصم جانى ، چو بلاى آسمانى * چه كنم ، نمىتوانم ز تو احتراز كردن ؟
* * *