خال رخش نشانهء روز تباه كيست ؟ * اين سرمهگون ستارهء بخت سياه كيست ؟
شمشاد صحن باغ به يكپا ستاده است * در انتظار جلوهء محشر پناه كيست ؟
* * *
اى محتسب ! ستم اگر از دست تو نرفت * مينا به گريه است ، بگو دادخواه كيست ؟
* * *
شب كه پيچيدم به سوداى سر زلف كسى * هر نفس كز دل برآمد نالهء زنجير داشت
* * *
دميد صبح و به امّيد وعده جانبهلبم * چو شمع مدّت عمرم در انتظار گذشت
* * *
شرر به پيرهنم ريخت بىتو آتش گل * چو داغ لاله دل از گرمى بهارم سوخت
* * *
هر مدّ نگه رشتهء شمعى است پر از نور * بر شعلهء روى تو مگر دل نظرى داشت ؟
* * *
لذّتى آينه را نيست ز نظّارهء كس * جلوهء حسن كسى با دل حيران چه كند ؟
* * *
نالهام مست تغافل به زبان مىغلطد * يا رب ! انداز نگاه كه به يادم آمد ؟
دور جامم به نظر حلقهء ماتم شده است * گردش چشم سياه كه به يادم آمد ؟
* * *
به عرض مدّعا شد بسكه خوگر چشم گريانم * به رنگ آبشار اشكى كه مىريزم ، صدا دارد
* * *