ديار مرجع خاصّ و عامّ گرديد و خرقهء خلافت از مولانا شيخ محبّ اللّه اللهآبادى پوشيد .
آخر به سببى از منصب و خدمت به پايهء عزل درآمده و از مراحم پادشاهى به تقرّر سالانهء معقول كامياب شده ، به كشمير رفت و در آنجا به نهايت عزّت و احترام به سر مىبرد .
حاكم صوبه و اكابر شهر به ملاقاتش مىرفتند . اوقات گرامى پيوسته به شغل درس و تدريس مأمور مىداشت و از علقهء تدريس او اكثرى از اهل كمال مثل ملّا محمّد طاهر غنى و حاجى اسلم سالم علم شهرت برافراشته . آخر الأمر در سنهء احدى و ثمانين و ألف از دار فانى به عالم جاودانى شتافت . اين چند بيت از كلام اوست :
اگرچه آتش عشق تو زنده ساخت مرا * چو شمع بسوخت درون ، از برون گداخت مرا
چنان به فكر دهان تو روشناس شدم * كه هركه تازه رسيد از عدم ، شناخت مرا
* * *
زخم تيغت كى تواند برد سودا از سرم * ماه نو ديوانه را شور جنون افزون كند
* * *
آسمان تيره درون است ، از او مهر مجو * طمع باده كس از شيشهء ساعت نكند
* * *
سر منصور مىگويد به آواز رسا هردم * كه نخل دار هم در موسم خود بار مىآرد
[ 379 ] [ ملّا فرح اللّه شوشترى ]
شمع ايوان سخنورى ، ملّا فرح اللّه شوشترى ، كه سرآمد بلغاى ايّام و فصحاى خوشكلام بوده ؛ و ميرزا صائب اكثر در مقاطع لب به توصيفش مىگشايد . از آن جمله است :