روان اشكم به رنگ لعل و مرجان است از چشمم * سراسر دست مژگان سبحه گردان است از چشمم
* * *
سينه آتشكده و ديدهء جوشان دارم * همه از دولت اين عشوهفروشان دارم
* * *
فلك آسوده به كنج لحدم هم نگذاشت * آسمان زير زمين بود ، نمىدانستم
* * *
به غارت برد زلف كافر او نقد ايمانم * خطا كردم كه از راه هوس سوى ختن رفتم
* * *
مرا به شانه نباشد نياز يك سر مو * مدد طلب ز گدايان خوشهچين نكنم
* * *
از نالهء نى فقط ره تابوتوان زدم * آتش ز آه گرم به هر استخوان زدم
جانا ! روا مدار كه غلطد به كوى تو * اين سر همان سر است كه بر آستان زدم
* * *
آتش چو طفل پروردم در كنار خويش * چون شمع خوگرفتهء دامان آتشم
* * *
دين و دل پيشكش عشوهء يارى كردم * شادم از زندگى خويش كه كارى كردم
* * *
عمر به وحشت گذراندم تمام * منفعل از نسبت انسانيم
ليل و نهارم گذرد در سفر * دانهء تسبيح سليمانيم
* * *