هركه زنجير سر زلف پرىروى تو ديد * شد پريشان و دلش بر من ديوانه بسوخت
* * *
ز شرم آنكه به روى تو نسبتش كردند * سمن به دست صبا خاك در دهان انداخت
* * *
مست بگذشتى و از خلوتيان ملكوت * به تماشاى تو آشوب قيامت برخاست
* * *
مصلحت نيست كه از پرده برون افتد راز * ور نه در مجلس رندان خبرى نيست كه نيست
* * *
مبتلايى به غم و محنت و اندوه و فراق * اى دل ! اين ناله و افغان تو بىچيزى نيست
* * *
زلفش هزار دل به يكى تار مو ببست * راه هزار چارهگر از چارسو ببست
تا عاشقان به بوى نسيمش دهند جان * بگشود نافه را و در آرزو ببست
* * *
طمع خام بين كه قصّهء فاش * از رقيبان نهفتنم هوس است
* * *
رواق منظر چشم من آشيانهء توست * كرم نما و فرود آ ، كه خانه خانهء توست
* * *
حسنت به اتّفاق ملاحت جهان گرفت * آرى ، به اتّفاق جهان مىتوان گرفت
* * *