كه انسى به صناعت آنها را حاصل شده و شعرشان را شعار قبولى شامل بود عنان ادهم قلم معطوف نموده تا اداى حقّ هر ذى حقّى شده باشد .
اگر به نقدى كه حزين درباره شعر هريك از اين افراد كرده دقّت كنيم متوجّه مىشويم عباراتى را كه به كار مىبرد همه شبيه به يكديگر و در موارد بسيارى براى پر كردن سطور به اين نوع از نقد اقدام كرده است . او اينان را شاعرانى متوسط مىداند و همه را تقريبا يكسان مىستايد :
ميرزا محمّد شيرازى : طبع موزون داشت ؛ محمّدمؤمن صاحب مشهدى طبعش موزون و دريافت دقايق لفظى و معنوى نمود ؛ نور الدين محمّد كرمانى : به سخن مأنوس و ابيات شايسته از طبعش سر مىزد ؛ ميرزا محمّد جعفر راهب : سليقهاش در شعر درست است ؛ ملّا محمّدتقى تعظيم مازندرانى : زبانش را روانى حاصل آمد ؛ عبد المولى اصفهانى : به عيب و هنر مىرسيد ؛ ميرزا اسماعيل ايما : با سخنسرايان همنوا بود ؛ ميرزا هاشم آرتيمانى : طبعش به سخن نسبتى فطرى داشت ؛ زايراى شوشترى : اشعارش يكدست هموار بود ؛ ميرزا زاهد على سخا : اگرچه در گويايى اقتدارى نداشت ليكن ابيات خوب دارد ، طبعش شكفته و خيالش را طراوتى ؛ محمّد حسرت : خالى از ملاحتى نبود ؛ ملارضا اصفهانى : شعرش در كمال ملاحت و استوارى ؛ ميررضى فاتح گيلانى : شعرش خالى از كيفيّتى و حالتى معنوى نبود .
و معدودى از اين افراد را كه برتر از ديگران مىداند با دقت بيشتر به شعرشان مىپردازد و با عبارات گستردهتر و متفاوتترى وصف مىكند .
دربارهء ميرزا طاهر وحيد قزوينى كه يكى از پركارترين شاعران اين دوره و در عين حال از رجال سياسى معروف هم هست مىگويد :
تذكرة المعاصرين ( فارسي ) — صفحة 32
مساهمون: محمد علي حزين لاهيجي
ص٣٢