غزل :
من كه چو سايه ماندهام سر به ره وفاى تو * عمر اگر وفا كند مىروم از جفاى تو
كرد به قصد كشتنم تيغ ز غمزه بر هوا * گر كُشدم نمىرود از سر من هواى تو
ديدهء من سفيد شد ، از غم پاىبوس او * بخت نكرد ياورى سر بنهم به پاى تو
همچو « ظهورى » از وفا يكدل و يكزبان شدم * در دل و در زبان من نيست به جز دعاى تو
و اين منظوم از ساقىنامهء اوست :
نظم :
نگردد خراب تو از باده مست * به اندازه ساغر بده ظرف هست
ز من باده وقتى ربايد توان * كه ريزد نگاه تو مستى در آن
به كشتى چو نوشيم مَى در صبوح * نداريم پرواى طوفان نوح
در ولايت خراسان بوده .
هامش
- تذكرهء حسينى ، ص 201 - 202 ؛ مرآة الخيال ، ص 77 - 79 ؛ شمع انجمن ، ص 284 - 286 ؛ قاموس الاعلام ، 4 / 3034 ؛ تاريخ ادبيات براون ، 4 / 169 ؛ ريحانة الادب ، 3 / 42 ؛ رياض الجنهء زنوزى ، روضهء پنجم ، قسمت دوم ، برگ 869 ؛ تاريخ ادبيات فارسى هرمان اته ، ص 195 ؛ مرآت جهاننما ، برگ 98 ؛ الذريعه ، 9 / 2 / 656 - 657 ؛ خير البيان ، برگ 290 - 294 ؛ مؤلفين كتب چاپى فارسى و عربى از آغاز چاپ تاكنون ، 5 / 550 - 551 ؛ منتخب التواريخ ، 3 / 269 - 270 ؛ « شعراى ايرانىنژاد در شبهقاره » ، مجلهء هلال ، ج 11 ، ش 2 / 27 - 28 و ج 12 ، ش 4 / 43 - 44 ؛ خلاصة الافكار ، برگ 173 ؛ فرهنگ سخنوران ، 2 / 596 - 597 .