[ 142 ] طبعى علىآبادى « 1 »
[ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] طبعى علىآبادى ، فضيلتى داشته و اشعار را نيكو مىگفته و اين غزل از گفتار دلپذير اوست :
غزل :
نه بر كف غنچهء لاله تو را اى سيمتن باشد * كه در دست جفاى تو دل پرخون من باشد
چنان در عاشقى مجنون ليلىصورتى گشتم * كه گفتوگوى « 2 » من افسانه در هرانجمن باشد
ز شيرينطلعتان منزل از آن شد بيستون ما را * من آواره را در عشق حال كوهكن باشد
دل بيچارهء من غنچهسان صدپاره چون يعقوب * ز دست هجر آن يوسفرخ گل پيرهن باشد
چو غنچه دل چرا بندد در اين گلشن كسى « طبعى » * مقام بلبل و هم مسكن زاغ و زغن باشد
[ 143 ] [ طهرانى فصيح الدين ]
[ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] طهرانى ، اسمش فصيح الدين بوده ، خود را به ولايتش كه از مضافات اصفهان است ، نسبت داده « 3 » « طهرانى » تخلّص مىنموده و اين بيت و مقطع از گفتار اوست :
هامش
( 1 ) . در نسخهء اسنتساخ شده : ( عليابادى ) .
( 2 ) . در نسخهء استنساخ شده : ( گفتگوى ) .
( 3 ) . طهران ، يكى از دهات اصفهان كه در شرق فريدن قرار گرفته ( معجم البلدان ، 3 / 565 ) و يا دهى در ناحيهء جى اصفهان ( نزهة القلوب مستوفى ، ص 50 ) .