رشحه : مىفرمودند تا آن زمان كه نسبت مريد قوت نگرفته است و در آن متمكن نشده با وى مدارا و مواسا مىكنند و بجانب او « 1 » مىروند و مؤاخذه نمىنمايند ، آنچه از وى مىرسد از افعال و اخلاق ناملايم تحمل مىكنند اما چون نسبت وى قوت گرفت و او را يقين حاصل شد كار با او افتاد بايد كه در هر نفسى « 2 » پاسبان احوال خود بود تا چيزى از وى صادر نشود كه سبب گرانى و كراهت خاطر گردد « 3 » و اگر « 4 » از وى امرى در وجود آيد مؤاخذه و سياست مىنمايند .
رشحه : مىفرمودند كه بعضى گفتهاند كه شيخ بايد كه مريد را بتواند خورد شيخى كه چنين نبود « 5 » وى را شيخى نرسد ، مريد خوردن را معنى آنست كه شيخ بايد كه چنان باشد كه در باطن مريد تصرف « 6 » تواند كرد و اخلاق ذميمه وى را بتواند خورد يعنى نابود تواند گردانيد و اخلاق حميده بجاى آن تواند اثبات كرد و او را به درجه حضور و آگاهى تواند رسانيد .
رشحه : روزى حضرت ايشان اصحاب را مىگفتند كداميد از شما كه به نسبت شما بيست بار « 7 » و زياده تصرف واقع نشده « 8 » است ، هربار بيرون رفتيد و ضايع كرديد « 9 » كسى را كه دانكى نور از پيشگاه كرامت كردند بايد كه به آن نور مصالح خود سازد و به آن نور ظلمت خود را بيند و خود را از ميان بردارد .
رشحه : مىفرمودند كه چند روزى كه من در « 10 » حياتم سعى نمىكنيد و خداى بين نمىشويد ، كى خواهيد شد اين فرصت را غنيمت شماريد كه پشيمان خواهيد شد و پشيمانى سود نخواهد داشت .
هامش
( 1 ) - مى : بجانب وى
( 2 ) - مج ، چپ : در هر نفس
( 3 ) - مى ، چپ : خاطرى گردد
( 4 ) - مج : ( اگر ) ندارد
( 5 ) - مى ، چپ : در نسخه بدل : چنين نباشد
( 6 ) - بر : تصرف كند تواند كرد ، مج : تصرفى تواند كرد
( 7 ) - مج : ( شما بيست ) ندارد
( 8 ) - بر : واقع شده است
( 9 ) - مج : در اينجا چند سطر مكرر شده
( 10 ) - مج : ( در ) ندارد .