متاخرين از قول خواجه نقل شده و تقريبا نصف تمام كتاب را شامل است ، همه اين اطلاعات و معلومات را مستقيم و بىواسطه از خود خواجه يا از ياران نزديك او شنيده و يا از نوشتههاى دست اول آنها استفاده كرده است .
زيرا مؤلف در دو سفر « 1 » خود بسمرقند كه در سالهاى 889 و 893 انجام گرفته است ، مجموعا دوازده ماه تمام ملازم و مصاحب خواجه و اصحاب خواجه بوده و در اين مدت در غالب مجالس و محافل خواجه و يارانش حضور داشته ، لذا همه آن اطلاعات را شخصا از منابع دست اول كسب كرده و چون از پيش قصد نوشتن چنين كتابى داشته هرچه را كه در آن مجالس مىشنيده به خاطر مىسپرده و بلافاصله بعد از برشكستن مجلس همه را بقيد كتابت درمىآورده « 2 » از اين جهت تمام آنچه را كه نوشته صحيح و درست و قابل اعتماد مىداند و جز در موارد معينى كه مىنويسد : ( عزيزى از محبان نقل كرد . ) و يا ( از بعضى مخاديم شنيدم ) در تمام موارد ديگر منبع روايت و گوينده حكايت را معرفى كرده و اسم برده و نسبت به شرح حال چند تن از مشايخ بزرگ و معروف نيز گذشته از اينكه مؤلف با خانواده خواجه سعد الدين كاشغرى و مولانا عبد الرحمن جامى خويشاوندى خيلى نزديك داشته و به حكم اهل البيت - ادرى بما فى البيت ، اصولا مولانا عبد الغفور لارى نسبت به او سمت استادى
هامش
( 1 ) - مدت چهار ماه در كرت اولى و مدت هشت ماه در كرت ثانيه . . .
( 2 ) - طرفى از معارف بلند كه پيوسته بر زبان مىگذشت آن فوائد و جواهر نفيسه را . . . در صدف قوه حافظه مىسپرد و بعد از انقضاى هر صحبتى . . . آن محفوظات را بىشايبه تغيير و تبديل بقيد تعليق و تحرير درمىآورد . رشحات ص 8