و كسانى كه به مردان و زنان مؤمن بدون اينكه جرمى مرتكب شده باشند آزار مىرسانند ، بار بهتان و گناهى نمايان بر دوش گرفتهاند و امت محمد صلّى اللّه عليه و آله بر اين حديث همداستان است كه دشنام دادن به مسلمان مؤمن زشتكارى است و جنگيدن با او كفر ، و معاويه اين دو گناه را مرتكب گشته ، چه هم به سرور مؤمنان دشنام داده و هم با او جنگيده است و در واقع به اولين مسلمان آزار رسانده و با آزار وى پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله را آزرده است و كسانى كه پيامبر خدا را اذيت مىكنند ، عذابى دردناك در پى خواهند داشت . و هركه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله را اذيت كند ، خدا را اذيت كرده باشد ، و كسانى كه خدا و پيامبرش را اذيت مىكنند ، خدا در دنيا و آخرت لعنتشان كرده است . « 1 »
على عليه السّلام علاوه بر اين ، خليفهء وقت بوده است صرفنظر از تصورات مختلفى كه در امر خلافت هست ، زيرا تصدّى امر خلافت به وسيلهء نص و اجماع اهل حل و عقد ، يعنى صاحبنظران جامعهء اسلامى و بيعت مهاجران و انصار و موافقت همهء اصحاب صورت گرفته است ، به استثناى تعداد انگشت شمارى كه از راه راست منحرف گشتهاند و رأيشان اثرى در انعقاد پيمان حكومت و استقرارش نداشته است . البته ، بعضى از آنها را كينهتوزى و ريخته شدن خون كسانشان با شمشير على به مخالفت كشانده و برخى را مطامع و جاهطلبىها . بهر حال ، امير المؤمنين على واقعا و حقا خليفهء وقت بوده است و هر كه با او به مخالفت برخاسته و عليه او قيام مسلحانه كرده است ، واجب القتل بوده و پيمان اسلام از گردن فرو نهاده و قدرت سياسى الهى را مورد اهانت قرار داده است و با خدا در حالى روبرو خواهد گشت كه هيچ دليل و حجتى براى كارش ندارد . همچنين مىدانيم در فرمانى روشن و صريح از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله چنين آمده است : پيشامدهاى ناگوارى رخ خواهد داد . هركه خواست اين امت در حالى كه متحدند ، پراكنده سازد با شمشير بر سرش بزنيد ، هركه مىخواهد باشد . به عبارتى ديگر هركه را ديديد راه برهم زدن وحدت امت محمد را مىپيمايد ، بكشيد ، و به تعبير حاكم نيشابورى ، او را بكشيد ، هركه مىخواهد باشد . « 2 »
هامش
( 1 ) . احزاب 33 / 57 .
( 2 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 10 / 27 ، 28 .