است : طلحه و زبير حكومت را براى خويش مىخواهند و آن را به سوى خود مىكشند و هيچ رابطهاى با خدا ندارند و به هيچ وجه با خدا مرتبط و در حساب نيستند ، و هريك كينهء رفيقش را در دل مىپرورد ، و به زودى پرده از كارشان برخواهد افتاد . « 1 »
همان دو كه بر پيشواى خويش و امامى كه اطاعتش واجب است ، شوريدند و پيمان بيعتش را گسستند و آتش جنگ تجاوزكارانهء داخلى را افروختند و عليه او جنگيدند و در آن جنگ كشته شدند و روشنترين مصداق فرمايش پيامبر صلّى اللّه عليه و آله گشتند كه فرمود : هركس امام زمان خويش نشناخته بميرد ، به شيوهء جاهليت ( و در حال كفر ) مرده است .
همان دو نفرى كه سپاه پيمان گسلان را بسيج و تدارك و فرماندهى كردند و به جنگ سرور خاندان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بردند و همسر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را كه به فرمانش خانه نشين بود ، از خانه به در نمودند و سردار جماعت پيمانگسلى گشتند كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله على و اصحاب راسترو و عادلش را به جنگ با آنان برانگيخت و فرمود كه با آنها پيكار جويند و بستيزند .
آيا كسانى كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمان جنگ با ايشان را صادر كرده و نبرد بر ضدشان را واجب دانسته است ، اهل بهشت شمرده مىشوند ؟
جزاى كسانى كه با خدا و پيامبرش مىجنگند و در زمين تلاش تبهكارانه مىنمايند ، اين است كه كشته يا به دار آويخته شوند يا يك دست با ديگر پايشان بريده شود يا تبعيد گردند . اين ننگى در زندگى دنيا براى آنهاست و در آخرت نيز به عذابى سهمگين گرفتار آيند . « 2 »
يا اين همان زبيرى است كه در حديث صحيحى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به او فرمود : تو در حالى كه ستمگرى ، با على مىجنگى ؟ و مگر كسى كه ستمگرانه با على عليه السّلام بجنگد ، جايش بهشت است ، در حالى كه مىدانيم پيامبر اكرم مىفرمود : من با كسى كه با على بجنگد ، در جنگم و با هركه با او آشتى باشد ، آشتى ، و اين حديثى صحيح و ثابت است . بنابراين ، سزاى هركس از شما كه چنين كند ، جز ننگ در دنيا نيست و در قيامت به شديدترين
هامش
( 1 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 2 ) : 10 / 58 .
( 2 ) . مائدة 5 / 33 .