فرمانروايى از آن خداوند است كه به هركس خواست مىدهد « 1 » . آن حكومتى الهى است كه از طريق نص و فرمايش خدا و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله برقرار مىگردد و صاحب و متصدى آن هرگز خود را از آن خلع نمىكند و آن وظيفهء خطير را فرو نمىگذارد و نه موجبى براى عزل وى پديد مىآيد . اين همان حكومتى است كه در رديف ولايت خدا و پيامبرش قرار گرفته است ، چنان كه آيهء شريفهء « ولىّ شما فقط خداست و پيامبرش و كسانى كه ايمان آوردند » « 2 » ، بدان گوياست « 3 » ، همان كه خدا با تحققش دين را به كمال و نعمت ( يا نعمت عظماى دينش ) را به اتمام رسانده است . « 4 » اين خلعت آرايى كجا و آن انتخابات كذايى كجا ؟
سلطهء سياسىاى كه با انتخابات به دست مىآيد و با صحنهسازيهاى سياسى يا غلبه و تسلط غصب و ايجاد مىشود ، در صورتى كه منشأ مردمى داشته باشد و به ارادهء مردم تشكيل و منحل گردد ، اختياراتى است محدود و مربوط به حفظ مرزهاى كشور ، تشكيل و ادارهء محاكم و حل و فصل دعاوى حقوقى و جزايى ، اجراى كيفر در مورد مثلا قاتل و سارق ، و اين گونه امور اجرائى و ادارى ، چنان كه پيش از اين بشرح آمد . « 5 » متصدى چنين مقامى هرگز عهدهدار وظايف پيشواى اعتقادى و اخلاقى نيست و نقش تهذيبى و تربيتى ندارد و متصدى تبليغ احكام و تعالى روان و تهذيب اخلاق مردم و پرورش نسل برومند و آزاده و حق طلب يا تعليم و تربيت ملكات فاضله و كمك به تكامل انسانى نيست ، چون از عهدهء آن برنمىآيد و صلاحيت تصدى و استعداد آن را ندارد . به همين جهت ، كسانى كه با رأى مردم يا با دستهبندى و زدوبند سياسى و حيله و زور به سلطهء سياسى رسيدهاند ، فقط توانستهاند عهدهدار وظايف ادارى و اجرايى شوند و همگى از صلاحيت اعتقادى و اخلاقى محروم و بىنصيب بودهاند ، و اين حقيقت در مورد همهء حكامى كه بدون نص و حكم الهى به حكومت دست يافتهاند ، مشهود و ثابت است .
هامش
( 1 ) . رك : الغدير ( متن عربى / چ 2 ) : 7 / 134 .
( 2 ) . مائدة 5 / 55 .
( 3 ) . رك : الغدير ( متن عربى / چ 2 ) : 2 / 47 و 3 / 155 - 167 .
( 4 ) . همان : 1 / 230 - 239 .
( 5 ) . همان : 7 / 131 - 151 .