و متن آن نيز به اينگونه است كه : پيامبر گفت : شكار بيابانى بر شما حلال است هر چند در حال احرام باشيد ، مگر خود آن را شكار كرده باشيد يا آن را براى شما شكار كرده باشند . « 1 »
نسايى در سنن خود گويد : ابو عبد الرحمن عمرو بن ابى عمرو در كار حديث نيرومند نيست هرچند مالك نيز از وى روايت كرده است .
و ابن حزم در المحلى مىنويسد : روايت جابر انداختنى است ، زيرا از زبان عمرو بن ابى عمرو رسيده كه او هم ضعيف است .
و ابن تركمانى در شرحى كه بر سنن بيهقى نوشته در حاشيهء گفتهء شافعى « ابن ابى يحيى از دراوردى حافظتر است » مىنويسد : مىگويم حديث دراوردى را بخارى و مسلم و بقيهء جماعت ، شايستهء اعتماد دانسته و ابن معين گويد :
وى حجّت و مورد اطمينان است و قطان و ابو حاتم و جز آن دو وى را مورد اطمينان شمردهاند امّا از ابن ابى يحيى چيزى در كتابهاى پنجگانه نرسيده و گروهى از حافظان - همچون ابن حنبل و ابن معين و ديگران - وى را دروغگو شمردهاند و بشر بن مفضل گفته دربارهء او از فقهاى مدينه تحقيق كردم و همهء ايشان گفتند وى دروغساز است - يا پاسخى نظير آن - و مالك را پرسيدند : آيا وى ( در روايت حديث ) مورد اطمينان بود ؟ گفت : نه ، در دينش هم نبايد مورد اطمينان بود .
و ابن حنبل گفته : وى قدرى و معتزلى و جهمى بوده و هرعيبى را در او مىتوان يافت و بيهقى در التيمم و النكاح مىنويسد : در عادل بودن او سخن به اختلاف گفتهاند و با همهء اينها چگونه مىتوان او را برتر از دراوردى شمرد ؟
و گويد : تازه اگر او و آنكه را با اوست برتر از وى شمرديم باز هم آن حديث خود به خود عيبناك است ، براى بودن عمرو بن ابو عمر و در سند آن و با آشفتگى او در اين حديث كه دربارهء او سخنها نيز رفته ، ابن معين و ابو داود گويند : او نيرومند نيست و
هامش
( 1 ) . كتاب الام : 2 / 176 ؛ سنن ابو داود : 1 / 291 ؛ سنن نسايى : 5 / 187 ؛ سنن بيهقى : 5 / 190 ؛ المحلى ، ابن حزم : 7 / 253 .