من نزد شيخ علّامه سماوى قصايدى از خليعى را در مرثيهء امام حسين عليه السّلام ديدم كه آغاز آنها چنين است :
36 - غذرتك لو تجدى ملامة لوّم * على اللّوم للمضنى الكئيب المتيّم ( 55 )
37 - لست ممّن يبكى رسوما محولا * و ديارا أعفى البلا و طلولا ( 53 )
38 - جعلت النوح ادمانا * لما نال ابن مولانا ( 30 )
39 - هو الحمى و بانه * لا نفرت غزلانه ( 37 )
بنابراين ، مجموع ابياتى از اشعار خليعى كه ما بر آن آگاه شديم ، 1656 بيت است .
شايان توجه است
در اعيان الشيعة شرح حالى تحت عنوان « شيخ حسن خليعى » يافت مىشود كه در آن پنج بيت از بائيهء شاعر ما خليعى آمده كه پيش از اين همهء آن را ياد كرديم و مطلعش اين است :
اى عذر لمهجة لا تذوب * و حشى لا يشبّ فيها لهيب
و نيز بيست و شش بيت از قصيدهء رائيهء او در مدح امير المؤمنين عليه السّلام كه آغازش اين است :
سارت بأنوار علمك السّير * و حدّثت من جلالك السّور
چنان كه گذشت قاضى شوشترى در مجالس المؤمنين 36 بيت از آن را ياد كرده و صاحب اعيان الشيعه احتمال داده كه شيخ حسن فرزند خليعى بوده يا آنكه نسخه تحريف شده است ، امّا صحيح آن است كه شعر نقل شده در اينجا كه عنوان مذكور از آن منتزع شده ، تمامش از آن خليعى است و حسن تحريف شده كنيهء او ابو الحسن است .