كن و هركسى را كه مىخواهى رد كن . به عمر گفته مىشود : كنار ميزان بايست و هركس را كه خواستى با رحمت خدا سنگين كن و هركس را كه خواستى سبك كن . به عثمان شاخهاى از درختى كه خدا با دستش غرس كرده است ، داده و گفته مىشود : به وسيلهء آن هركسى را كه خواستى از حوض دور كن . به على نيز دو حله داده و گفته مىشود كه آنها را بگير ، من آنها را از روزى كه آسمان و زمين را آفريدم برايت ذخيره كردم .
اين حديث را ابراهيم بن عبد اللّه مصيصى و احمد بن حسن بن قاسم كوفى كه هردو كذابند ، روايت كردهاند و خدا داناتر است كه كداميك آن را وضع كردهاند . ذهبى آن را با همين عبارت در ميزان آورده است « 1 » و در آن صرفنظر از ساختگى بودن ، دگرگونى نيز صورت گرفته است ، زيرا آنچه كه دربارهء عثمان و على در رياض آمده ، چنين است : به عثمان دو حله داده و گفته مىشود كه آنها را بپوش ، من از روزى كه آسمان و زمين را آفريدم ، آنها را براى تو پديد آوردم يا ذخيره كردم ، و به على بن ابى طالب عصاى عوسج از درختى كه خدا با دستش در بهشت غرس كرده است ، داده گفته مىشود كه مردم را از حوض دور كن . « 2 »
پس آنچه را كه براى على بن ابى طالب عليه السّلام بوده ، از دوركردن منافقان از حوض ، دگرگون كردند و براى عثمان قرار دادند ، بعد از آنكه بر حديث سرآغازى ساختگى افزودند .
حديث دوركردن امير المؤمنين منافقان را از حوض ، چيزى است كه حفاظ آن را به طرق گوناگون از جمعى از صحابه آوردهاند و ما نيز در سابق طرق و تصحيح حاكم را نسبت به آن حديث آوردهايم . « 3 »
3 - از انس به طور مرفوع آمده است كه گفت : همهء اصحابم جز معاوية بن ابى سفيان را در بهشت ديدم ، تنها او را هشتاد يا هفتاد سال نديدم و بعد از آن مدّت به سويم آمد ، در حالى كه روى شترى از مشك خوشبو سوار بود كه داخل آن پر از رحمت خدا و چهار
هامش
( 1 ) . ميزان الاعتدال : 1 / 20 ، 42 .
( 2 ) . الرياض النضرة : 1 / 32 .
( 3 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 2 / 321 .